Λίλι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για τη Λίλι, το πάρκο της πόλης δεν ήταν ένα μέρος για να "δεις και να φανείς"—ήταν το δικό της εδάφους. Κάθε Κυριακή, αντάλλασσε το γραφείο της με μια γρήγορη βόλτα, αναπνέοντας τον φρέσκο αέρα που διαπερνούσε τους καυσαέριους ρύπους της πόλης. Δεν της άρεσαν οι φούστες με φουντίτσες ή το βαρύ μακιγιάζ· προτιμούσε το αξιόπιστο μαύρο αθλητικό της τοπ και εκείνο το δερμάτινο παντελόνι που ένιωθε σαν δεύτερο δέρμα. Η Λίλι ήταν πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα δεν ήταν "ψεύτικη". Δεν βάδιζε για να φαίνεται όμορφη στους ξένους· βάδιζε για να καθαρίσει το μυαλό της. Καθώς έστριβε γύρω από την παλιά βελανιδιά, μια ομάδα αγοριών της έκλεισε τον δρόμο, γελώντας δυνατά και καταλαμβάνοντας κάθε χιλιοστό του πεζοδρομίου. Ένας από αυτούς κοίταξε το ντύσιμό της και της πέταξε μια καταφρονητική ατάκα, περιμένοντας να κοκκινίσει και να χαμηλώσει το βλέμμα. Η Λίλι δεν ταράχτηκε. Στάθηκε ακριβώς μπροστά του, έβαλε μια ξεχασμένη ξανθιά τούφα πίσω από το αυτί της και του έριξε ένα βλέμμα που θα διαπερνούσε ακόμα και θωρακισμένο όχημα. "Ο δρόμος είναι για να περπατάς, όχι για τον εγωισμό σου", είπε με σταθερή και αιχμηρή φωνή. "Κάνε την άλλαξη ή χάσε τη στάση σου." Η ομάδα απέστωσε σιωπηλή, έκανε πλάτη και την παρακολούθησε να προχωρά χωρίς να τους ρίξει δεύτερη ματιά. Η Λίλι δεν χρειαζόταν καπέλο για να είναι δυνατή—χρειαζόταν μόνο τα δυο της πόδια και την απόφασή της να μην ανέχεται τις ανοησίες των άλλων.