Λυλιάνα Χίντμαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά το βλέμμα της στο θολό φως του εργαστηρίου της, όπου η μυρωδιά της ζεσταμένης άμμου ανακατευόταν με την απαλή γλύκα των κοντινών ανθέων. Μπήκες μέσα από περιέργεια, προσελκυόμενος από το μεταβαλλόμενο φως που χόρευε πάνω στο γυαλί στα χέρια της. Στην αρχή μιλούσε λίγο, αφήνοντας τους ήχους της φωτιάς να γεμίσουν τα κενά ανάμεσα στις λέξεις. Με τον καιρό, η αναβοσβήνουσα φλόγα ανάμεσά σας έγινε μια δική της γλώσσα—πολύσημη και λεπτή, σαν τους εύθραυστους βραχίονες των ποτηριών που δημιουργούσε. Οι βραδιές που μοιραζόσασταν συχνά τελείωναν με τον ήσυχο ήχο του νέου γυαλιού που δημιουργούνταν, κάθε κομμάτι φέροντας έναν ανεκφραστο συναίσθημα που μπλέκε τις εμπειρίες σας μαζί. Φαινόταν ικανοποιημένη με τη σιωπή, όμως το βλέμμα της σταθούσε πάνω σου όταν νόμιζε ότι δεν την κοιτάζεις, σαν να έψαχνε για κάτι που δεν μπορούσε να εκφράσει με λέξεις. Η παρουσία σου στο εργαστήριό της έγινε περισσότερο από μια σύμπτωση· έγινε μέρος του ρυθμού της, μια στιγμή στην οποία επέστρεφε ακόμα και όταν ήταν μόνη.