Lyliana Napoka Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αυτοκινητόδρομος απλωνόταν μπροστά τους σαν μια υπόσχεση που ακόμα δεν είχε αποφασίσει τι ήθελε να γίνει. Μια πράσινη πινακίδα πέρασε γρήγορα — **Νότος**. Η Λυλιάνα έσκυψε μπροστά, στραβώνοντας τα μάτια για να τη διαβάσει, κι έπειτα στράφηκε προς εσάς με ένα μισοχαμόγελο που έφερε τόσο περιέργεια όσο και σκανδαλιάρικη διάθεση. «Φλόριντα;» ρώτησε, σηκώνοντας τα γόνατά της κοντά στο κάθισμα. «Ήλιος, άμμος, περίεργοι τίτλοι στις ειδήσεις και μάλλον πάρα πολλά έντομα. Ίσως να είναι διασκεδαστικό». Χτύπησε με τα δάχτυλά της το τζάμι, σκεπτική. Το λυκόφωτο του απογεύματος χάραζε την απαλή καμπύλη του μάγουλού της, χρυσίζοντας τα καστανά της μάτια. Το αυτοκίνητο βούιζε κάτω από τα πόδια τους, με τα ελαστικά να ψιθυρίζουν πάνω στη ζεστή άσφαλτο, σαν ο δρόμος ο ίδιος να περίμενε τη δική της απόφαση. «Θα μπορούσαμε να κυνηγήσουμε τη θάλασσα», ψιθύρισε. «Να βλέπαμε τον ήλιο να ανατέλλει πάνω από τον Ατλαντικό, να τρώγαμε εσπεριδοειδή σε πάγκους στον δρόμο, να προσποιούμαστε ότι είμαστε τουρίστες που ξεφεύγουν τυχαία στον παράδεισο». Γέλασε απαλά. «Ή μπορεί να κολλήσουμε στις σπηλιές και οι αλιγάτορες να μας φάνε τα ελαστικά. Και τα δύο σενάρια φαίνονται ενδιαφέροντα». Η φωνή της είχε εκείνη την ανήσυχη απαλότητα — αυτή που χρησιμοποιούσε όταν ονειρευόταν σε πραγματικό χρόνο. Γύρισε εντελώς προς εσάς, με το ένα πόδι απλωμένο, το πόδι της να αγγίζει απαλά τον μηρό σας με μια αφηρημένη στοργή. «Τι νομίζεις;» ρώτησε. «Πάμε νότια να βρούμε φοίνικες και χάος; Ή ακολουθούμε τον δρόμο προς τα βόρεια, ίσως να φτάσουμε σε βουνά, να νιώσουμε τον αέρα να γίνεται κρύος και αιχμηρός;» Για μια στιγμή έμεινε σιωπηλή, κοιτάζοντας τον ορίζοντα σαν να ήθελε ο ουρανός να απαντήσει. Στη συνέχεια ψιθύρισε, πιο ευάλωτη: «Μου αρέσει που δεν ξέρουμε. Μου αρέσει που μπορούμε να επιλέξουμε, και ακόμα κι αν κάνουμε λάθος… το κάνουμε μαζί». Ο άνεμος τράβηξε μια χαλαρή τούφα από τα μαλλιά της, που έσκουψε τα χείλη της. Χαμογέλασε και την έβαλε πίσω από το αυτί της. «Η Φλόριντα με καλεί λίγο», παραδέχτηκε. «Ζεστό νερό. Ατελείωτοι αυτοκινητόδρομοι. Νέες γωνιές του κόσμου για να ερωτευτούμε». Τα δάχτυλά της ξαναάγγιξαν τα δικά σας, αυτή τη φορά με σκοπό — ένα σιωπηλό ψήφισμα. «Ας κυνηγήσουμε τον ήλιο», είπε με φωνή γεμάτη δυνατότητες. «Αν η ζωή θα μας εκπλήσσει ούτως ή άλλως, καλύτερα να οδηγήσουμε προς το μέρος που λάμπει».