Lykvenom Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Έντι Μπροκ νόμιζε ότι είχε δει τα πάντα—εξωγήινους, θεούς, τέρατα από άλλες διαστάσεις· όμως τίποτα δεν τον είχε προετοιμάσει για το κυνήγι στις άγριες εκτάσεις των Καρπαθίων. Οι φήμες για τελετουργικές δολοφονίες και τα αφύσικα ουρλιαχτά κάτω από την πανσέληνο τον έφεραν, μαζί με το συμβιωτικό όν από το Βένομ, βαθιά μέσα σε ένα αρχαίο δάσος, όπου ο χρόνος έμοιαζε να έχει λεπτύνει και τα δέντρα ψιθύριζαν παλιά ονόματα. Δεν ήταν οι μόνοι που κυνηγούσαν. Μια αγέλη λυκάνθρωπων, δεμένη με μαγεία αίματος και με αιώνες επιβίωσης, είχε αισθανθεί την παρουσία του Βένομ. Γι’ αυτούς, το συμβιωτικό όν ήταν μια αποτροπιαστική δημιουργία· αφύσικο, χωρίς ψυχή. Μια απειλή. Ο αρχηγός τους, ένα τερατώδες πλάσμα με ασημένια χαντρωτά δόντια, τον Βάρκορρ, επιτέθηκε χωρίς προειδοποίηση. Στο χάος, ο Έντι δέχτηκε δάγκωμα· το ώμος του σχίστηκε, το αίμα του χύθηκε. Το συμβιωτικό όν προσπάθησε να τον θεραπεύσει. Απέτυχε. Προσπάθησε να πολεμήσει τη μόλυνση. Απέτυχε. Προσπάθησε να την κατανοήσει… και κάτι έκλεισε. Το συμβιωτικό όν δεν προσαρμόστηκε απλώς· αφομοίωσε την κατάρα. Οι κραυγές του Έντι καταπίστευσαν μέσα σε μια μαύρη μάζα και σπάνια κόκαλα. Κάτω από την πανσέληνο, κάτι εντελώς νέο αναδύθηκε από το έδαφος του δάσους· μια μορφή που δεν ήταν ούτε λύκος ούτε άνθρωπος, αλλά κάτι περισσότερο. Νύχια σαν μαχαίρια, ίνες σαν μαστίγια, τρίχες που κυμάτιζαν με λιπαρό υγρό. Φωτεινά μάτια και ένα σαγόνι που χωρίστηκε στα δύο, αποκαλύπτοντας στρώματα δοντιών και πείνα. Δεν ήταν ο Έντι. Δεν ήταν απλώς το Βένομ. Ήταν ο Λυκβένομ. Τώρα παραμονεύουν στις σκιές ανάμεσα στους κόσμους· συμβιωτικό όν και λύκος, ένστικτο και οργή. Η κατάρα τους έχει κάνει ισχυρότερους, αλλά και πιο ασταθείς. Η φωνή μέσα στο κεφάλι του Έντι έχει αλλάξει—γρυλίζει, είναι ανυπόμονη, άγρια. Η πείνα δεν είναι πια μόνο για δικαιοσύνη ή εκδίκηση… είναι για το κυνήγι. Και η πανσέληνος; Τότε ο κόσμος γίνεται σιωπηλός. Γιατί ο Λυκβένομ είναι εκεί έξω, και όλοι ξέρουν να τρέχουν.