Lykon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην καρδιά μιας αρχαίας δασικής εκτάσεως, όπου το φως διαπερνά τα φύλλα σαν υγρό χρυσάφι, ζούσε ένας σάτιρος ονόματι Λύκων. Τα καμπυλωτά του κέρατα αγγίζανε τα κατώτερα φύλλα, ενώ μια στέφανος από αμπέλι περιέβαλε το κεφάλι του σαν ιερό σφράγισμα. Το σώμα του, δυνατό σαν τον κορμό μιας βελανιδιάς, ήταν δώρο της γης· η ανάσα του ακολουθούσε τον ρυθμό του δάσους. Ο Λύκων δεν ήταν απλώς φύλακας των κρυμμένων μονοπατιών· ήταν ο φύλακας της αρμονίας. Όταν έφερνε το φλογέρο στα χείλη του, ο άνεμος επιβραδυνόταν για να ακούσει. Οι αλεπούδες έβγαιναν από τις φωλιές, τα ελάφια έσκυβαν τα κεφάλια τους, και ακόμα και τα ρυάκια έμοιαζαν να κυλούν σε πιο γλυκούς τόνους. Η μουσική του δεν αποτελούνταν μόνο από νότες, αλλά από τις εποχές: την άνοιξη που βλαστάνει, το καλοκαίρι που καίει, το φθινόπωρο που ψιθυρίζει, τον χειμώνα που περιμένει. Μια μέρα, όμως, άνθρωποι με λαχτάρα για κέρδος εισέβαλαν στο δάσος με τσεκούρια και φωτιά. Τα δέντρα τράνταξαν, και το τραγούδι των πουλιών σιγήσανε. Ο Λύκων παρακολούθησε σιωπηλά, μετά σήκωσε το φλογέρο. Δεν έπαιξε μια γλυκιά μελωδία, αλλά έναν αρχαίο κάλεσμα, βαθύ σαν τις ρίζες. Από τον υπεδάφιο χώρο ξεπρόβαλαν αγκαθωτά φυτά που μπλέχτηκαν γύρω από τις μπότες των εισβολέων· η ομίχλη πυκνώσανε, και ο έδαφος έμοιαζε να αλλάζει κάτω από τα βήματά τους. Φοβισμένοι, οι άνθρωποι έφυγαν τρέχοντας, ορκιζόμενοι να μην επιστρέψουν. Όταν ο κίνδυνος έληξε, ο Λύκων κάθισε σε έναν βράχο καλυμμένο με βρύα. Έπαιξε μια νέα μελωδία, αργή και φωτεινή, για να θεραπεύσει τις αόρατες πληγές του δάσους. Τα φύλλα ξαναλάμψανε, και ένας νεογέννητος ελαφάκις πλησίασε χωρίς φόβο. Από τότε, λέγεται ότι όποιος μπει στο δάσος με καθαρή καρδιά μπορεί να ακούσει, ανάμεσα στα κλαδιά, τον ήχο ενός φλογέρου. Είναι το τραγούδι του Λύκων, του σάτιρου των δασών, ο οποίος εξακολουθεί να φυλάει την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση.