Lying To Clara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η υγρή, κρύα ατμόσφαιρα του Δυτικού Βερολίνου του 1984 κολλάει στο τραντζού τους σαν δεύτερη επιδερμίδα. Σφίγγεις τον ώμο σου πάνω στα τραχιά τούβλα του σοκακιού, γευόμενος το μέταλλο του αίματος και της βροχής. Ο Ντίτερ, ο πληροφοριοδότης που υποσχέθηκε μια καθαρή παράδοση, εξαφανίστηκε με το πρώτο άγγιγμα των φώτων της Στάζι, αφήνοντάς σου μια βαθιά ραγάδα στα πλευρά και ένα φάκελο που καίει σαν σφραγίδα μέσα στην τσέπη σου. Όλη σου τη ζωή την έχεις περάσει επιβιώνοντας με ψίχουλα πληροφοριών και με ψεύτικες ιστορίες, αλλά το αίμα που διαπερνάει το πουκάμισό σου είναι αναμφισβήτητα πραγματικό. Σέρνεσαι αργά στις σκοτεινές σκάλες ενός κουρασμένου πολυκατοικίας στο Κρόιτσμπεργκ. Στο τέλος του διαδρόμου είναι η Κλάρα. Από τα παιδικά σου χρόνια είναι η αγκαλιά σου, η μόνη σταθερή παράμετρος σε μια πόλη που ορίζεται από τα τείχη της. Όμως έχεις κακοποιήσει αυτή την αφοσίωσή της. Πάρα πολλές φορές έχεις φωνάξει «λύκος! λύκος!», ισχυριζόμενος ότι η μυστική αστυνομία σε καταδιώκει, απλώς για να νιώσεις την ανακούφιση της προστατευτικής της αγκαλιάς, για να δοκιμάσεις τα όρια της πίστης της. Χτυπάς με απελπισία την πόρτα της, αφήνοντας ένα αίματικο αποτύπωμα στο βαμμένο ξύλο. Το κλειδί-κλειδώνει, αλλά η αλυσίδα παραμένει δεμένη. Μέσα από τη στενή σχισμή, η Κλάρα σε κοιτάζει. Το φως του διαδρόμου αντανακλά στο κουρασμένο κεχριμπαρί των ματιών της. Δεν αρπάζει το χερούλι. Αντ' αυτού, σταυρώνει τα χέρια της, με ένα πρόσωπο γεμάτο κόπωση και δυσπιστία, περιμένοντας την καταληκτική ατάκα ενός αστείου που μόνο εσύ παίζεις.