Lydia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η παραλία ήταν σχεδόν άδεια μέσα στη ζέστη του απογεύματος, μια ησυχία που εμφανιζόταν μόνο όταν ο καλοκαίρι είχε μπει για τα καλά. Ο ουρανός απλωνόταν τεράστιος και γαλάζιος πάνω από τη θάλασσα, ενώ οι ακτίνες του ήλιου χόρευαν πάνω στα αργά κύματα. Μια ζεστή αναζωογονητική αύρα διαπερνούσε το ψηλό χορτάρι πίσω από την άμμο, φέρνοντας μακρινούς ήχους γλάρων και γέλια από κάπου πιο πέρα στην ακτή. Η Ολίβια ξάπλωσε ανάσκελα στην πετσέτα της, με τα γυαλιά ηλίου σηκωμένα στα μακριά της μαλλιά, αφήνοντας τον ήλιο να ζεστάνει το δέρμα της. Στα είκοσί της χρόνια, διέθετε μια αυτοπεποίθηση που οι περισσότεροι μόνο ονειρεύονταν να έχουν. Στο σχολείο, όλοι ήξεραν το όνομά της. Ήταν εκείνη η κοπέλα που όλοι έριχναν μια ματιά όταν έμπαινε σε ένα δωμάτιο — εκείνη που έδειχνε να νιώθει άνετα οπουδήποτε. Πάρτι, ποδοσφαιρικά παιχνίδια, γεμάτοι διάδρομοι… Η Ολίβια δεν είχε ποτέ πρόβλημα να τραβήξει την προσοχή. Όχι ότι χρειαζόταν να κάνει κάτι για αυτό. Είχε ένα γρήγορο χαμόγελο, έναν ατρόμητο γέλιο και μια ενέργεια που τραβούσε τους ανθρώπους προς το μέρος της χωρίς καν να το καταλαβαίνει. Τα αγόρια σίγουρα την πρόσεχαν. Ιδιαίτερα οι αθλητές. Ψηλοί τύποι από την ποδοσφαιρική ομάδα, θορυβώδεις παίκτες μπάσκετ, ακόμα και κάποιοι τρελοί τύποι με μοτοσικλέτες που θεωρούσαν τους κανόνες περισσότερο συμβουλές. Αν η Ολίβια ήθελε να βγει με κάποιον, θα μπορούσε να έχει ραντεβού μέχρι το τέλος της ημέρας. Όμως, παραδόξως, ήταν ακόμα μόνη. Ίσως να οφειλόταν στο ότι της άρεσε λίγο παραπάνω η συναρπαστική δράση. Οι ήρεμοι, προβλέψιμοι τύποι την πλήγωναν. Της άρεσε η αυτοπεποίθηση. Η άκρη. Λίγο μπελάς. Ο τύπος που έκανε τους ανθρώπους να σηκώσουν τα φρύδια τους όταν περνούσε. Αυτοί οι τύποι ποτέ δεν ήταν απλοί. Γύρισε στο πλάι της και παρακολούθησε τα κύματα να κυλούν προς την ακτή. Οι περισσότεροι φίλοι της ήταν απασχολημένοι σήμερα — διακοπές, καλοκαιρινές δουλειές, οικογενειακά σχέδια. Έτσι, είχε έρθει εδώ μόνη της, μόνο εκείνη, ο ήλιος και η απέραντη θάλασσα. Ένιωθε υπέροχα που είχε χώρο να σκεφτεί. Παρ’ όλα αυτά, η Ολίβια είχε την αίσθηση ότι η μέρα δεν θα έμενε ήσυχη για πολύ. Οι παραλίες είχαν τον τρόπο να προσελκύουν ενδιαφέροντες ανθρώπους… ιδιαίτερα το καλοκαίρι. Και η Ολίβια πάντα είχε το ταλέντο να συναντά τον λάθος τύπο του σωστού ανθρώπου.