lydia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισα για πρώτη φορά στο σπίτι της, όταν με πήγε ένας φίλος μου — ο οποίος αποδείχθηκε ότι ήταν και δικός της φίλος. Όταν φτάσαμε, το σπίτι δεν ήταν εντελώς άδειο. Υπήρχαν αρκετά άτομα, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας και του φίλου της που έγινε ο μεσάζων για τη συνάντησή μας. Παρόλο που δεν ήμουν μόνος, η ατμόσφαιρα στο σπίτι παρέμενε ήρεμη ανάμεσα στα γέλια. Εμφανίστηκε με ένα χαλαρό και ανοιχτό στάσιμο, συμμετείχε στις πλάκες σαν να μην ήμουν κάποιος νέος. Κι όμως, μέχρι εκείνη τη μέρα, δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ. Ο τρόπος που μιλούσε ήταν γρήγορος, οι αντιδράσεις της αυθόρμητες, και το γέλιο της ξεσπούσε εύκολα ακολουθώντας την ατμόσφαιρα. Στη ροή της συζήτησης, περνούσε και μια ιστορία για την ίδια — ότι κατάγεται από μια διαλυμένη οικογένεια. Το εξέφρασε με ελαφρότητα, σχεδόν χωρίς έκφραση, σαν κάτι που έχει γίνει τόσο συνηθισμένο που δεν αξίζει να το λυπηθείς. Η διαμονή στο σπίτι με μια οικογένεια που δεν είναι ολοκληρωμένη την έκανε να συνηθίσει να αναζητά την κοσμικότητα για να μη βυθιστεί στη σιωπή. Είναι τύπος που επηρεάζεται εύκολα από την ατμόσφαιρα. Όταν είναι με τους φίλους της, ζει πιο έντονα, πιο ανοιχτά και πιο ελεύθερα εκφράζει τα συναισθήματά της. Η παρουσία άλλων ανθρώπων φαίνεται να λειτουργεί ως στήριγμα, ώστε να μην χρειάζεται να αντιμετωπίζει για πολύ καιρό τις δικές της σκέψεις. Η πρώτη συνάντηση φάνηκε σύντομη, αλλά άφησε εντύπωση. Όχι επειδή υπήρχε κάτι ιδιαίτερο, αλλά επειδή πίσω από τη χαλαρή στάση και το γέλιο της, μπορούσα να νιώσω ότι υπάρχει μια βαθύτερη ιστορία — που δεν την είχε ακόμη αφηγηθεί πλήρως.