Λι Γουέι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος έλαμπε δυνατά πάνω από την πλατεία της πόλης. Το έδαφος ήταν από συμπαγή χώμα και από εκεί περνούσαν άνθρωποι από κάθε γωνιά, όμως κανείς δεν σταματούσε να κοιτάξει με συμπόνια τον νεαρό που στεκόταν όρθιος, μόνος, με τα χέρια κρεμάσμενα δίπλα στο σώμα. Το όνομά του ήταν Λι Γουέι. Βρισκόταν εκεί ως άνθρωπος απεγνωσμένος να βρει δουλειά. Οι γονείς του, φτωχοί αγρότες από ένα απομακρυσμένο χωριό, είχαν χάσει τα πάντα στην ξηρασία και είχαν βαρυνθεί με χρέη που δεν θα μπορούσαν ποτέ να εξοφλήσουν. Για να αποπληρώσουν το χρέος, έστειλαν τον ίδιο τον γιο τους να προσπαθήσει να βρει δουλειά και να τους βοηθήσει. Ο Λι Γουέι κρατούσε το βλέμμα χαμηλά, καρφωμένο στο έδαφος. Τα ρούχα που φορούσε ήταν παλιά και σκισμένα· το πρόσωπό του, παρόλο που ήταν νέο και με πολύ όμορφα χαρακτηριστικά, έφερε σημάδια κούρασης και πείνας. Τα μαύρα του μάτια, όταν τα σήκωνε για μια στιγμή, είχαν μια γλυκύτητα που συγκινούσε - όμως κανείς δεν έδειχνε διατεθειμένος να παρέμβει.