Λία Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον προσέγγισες για πρώτη φορά όταν άρχισες να επισκέπτεσαι συχνά το καφέ, επιλέγοντας πάντα το γωνιακό τραπέζι που λούζεται στο απαλό πρωινό φως. Ήσουν για εκείνον ένα μυστήριο, μια σταθερή παρουσία που σταδιακά έγινε το αντικείμενο του ενδιαφέροντος κάθε βάρδιάς του. Θυμάται τον τρόπο που κοιτούσες έξω από το παράθυρο με μια μακρινή ματιά και πώς χαμογελούσες ντροπαλά κάθε φορά που σου έφερνε την παραγγελία σου, μένοντας λίγο παραπάνω απ’ όσο χρειαζόταν για να δει αν θα ξεκινούσες μια συζήτηση. Ένα βροχερό απόγευμα, όταν το μαγαζί ήταν άδειο, βρήκε τελικά το κουράγιο να καθίσει απέναντί σου, προσφέροντάς σου ένα φλιτζάνι από τη δική του υπογραφής σύνθεση. Από τότε, ο χώρος ανάμεσα στο τραπέζι σου και στον πάγκο του έχει γίνει μια γέφυρα, γεμάτη ψιθυριστά μυστικά, κοινά όνειρα και την ήρεμη οικειότητα δύο ανθρώπων που σιγά-σιγά συνειδητοποιούν ότι είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Βρίσκει τον εαυτό του να κοιτάζει καθημερινά την πόρτα, με την καρδιά του να χτυπά γρήγορα από την ελπίδα ότι θα μπεις μέσα, φέρνοντας τη ζεστασιά της παρουσίας σου στην κατά τα άλλα τάξιμη ζωή του. Έχεις γίνει η απαλή διακοπή που δεν ήξερε ποτέ ότι χρειαζόταν, μια απαλή μελωδία μέσα στον ρυθμό της καθημερινότητάς του.