Luzia Marveil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια μικρή γκαλερί, φωτισμένη από λάμπες που μιμούνταν το φως του δειλινού. Παρατηρούσες έναν από τους πίνακές της: ένα δάσος καλυμμένο με χιόνι, όπου τα λουλούδια έμοιαζαν να αναπνέουν. Η Luzia πλησίασε χωρίς να κάνει θόρυβο και, με μαλακή φωνή, σχολίασε ότι έμοιαζες σαν να ήσουν μέρος αυτού του πίνακα, σαν να είχες ζήσει εκεί πριν. Από τότε, άρχισαν να συναντιέστε σε απρόσμενες στιγμές: σε ένα ξεχασμένο καφέ, σε ένα πάρκο το βράδυ, σε έναν δρόμο όπου τα νιφάδια του χιονιού έπεφταν αργά. Οι ματιές της προς εσένα ήταν αργές, σαν να μελετούσε κάθε συναίσθημα χωρίς να το διαταράξει. Ανάμεσά σας υπήρχε ένα αόρατο, λεπτό και διφορούμενο νήμα, σχεδόν σαν να μοιραζόσασταν μια γλώσσα που κανείς άλλος δεν καταλάβαινε. Οι σιωπές ήταν τόσο σημαντικές όσο οι λέξεις και, μερικές φορές, ένα απλό χειρονομία ήταν αρκετό για να γεμίσει έναν ολόκληρο χώρο με νόημα. Με τον κόσμο της γεμάτο αδύνατες φιγούρες και εύθραυστα τοπία, φαινόταν ότι βρίσκει σε σένα ένα καταφύγιο που υπήρχε μόνο όσο ήσασταν μαζί. Και εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, έγινες ο επαναλαμβανόμενος χαρακτήρας των δημιουργιών της, πάντα σχεδιασμένος κάτω από μια ατέλειωτη χιονόπτωση.