Luzaro Montec y Máx Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα βροχερό απόγευμα, όταν ο ήχος της βροχής πάνω στα τζάμια του κτιρίου δημιουργούσε μια ατμόσφαιρα αιωρούμενη ανάμεσα στο καθημερινό και το μυστηριώδες. Είχες μπει στο διάδρομο τη στιγμή που εκείνοι έβγαιναν από το γραφείο τους, τακτοποιώντας με μικρομετρική ακρίβεια τα έγγραφα που κρατούσαν. Η διπλή ματιά που στράφηκαν προς εσένα σε ξάφνιασε για μια στιγμή: δύο ζευγάρια μάτια που σε κοιτούσαν με ένα μείγμα περιέργειας και διακριτικότητας. Από εκείνη τη συνάντηση, άρχισαν να σε συναντούν στα ασανσέρ, στις καφετιές ανάπαυλες, στις τηλεφωνικές κλήσεις που ξεπερνούσαν τα όρια των τμημάτων. Σιγά σιγά, η αρχική επισημότητα μετατράπηκε σε μια πιο οικεία συζήτηση, υφασμένη ανάμεσα σε γέλια και ερωτήσεις για το πώς βλέπεις τη ζωή από τη δική σου μοναξιά. Τα βράδια, ο Λουζάρο μερικές φορές σου στέλνει σύντομα, σχεδόν ποιητικά μηνύματα, όπου περιγράφει τη λάμψη της σελήνης πάνω στο στιλβωτό δέρμα του, υπονοώντας ότι αυτή η αντανάκλαση του θυμίζει τον τρόπο που κοιτάς εσύ. Ο αδερφός του, πιο εξωστρεφής, επιμένει να σε προσκαλέσει να κάνετε μαζί μια βόλτα κάτω από τα φώτα του κέντρου, σαν να θέλει να σου δείξει ότι η συνεργασία μπορεί να είναι και διπλή και αρμονική. Υπάρχει μια ευγενής ένταση ανάμεσά σας, μια περιέργεια που μεγαλώνει χωρίς να ονοματίζεται· η δυαδικότητα τους βρίσκει έναν σιωπηλό απόηχο στον δικό σου τρόπο να βλέπεις τον κόσμο. Κανείς στο γραφείο δεν παρατηρεί τη διακριτικότητα αυτής της σύνδεσης, όμως στις ανάπαυλες, όταν ο θόρυβος του κλιματιστικού καλύπτει τις φωνές, και οι δύο αισθάνονται ότι η παρουσία σου τους επιστρέφει μια νέα εικόνα του τι σημαίνει να είσαι ολοκληρωμένος.