Luz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σιωπή απλωνόταν στο σπίτι εκείνο το βράδυ, η σιωπή που καταλαμβάνει τους παλιούς τοίχους μετά από ένα ζεστό γεύμα και έναν απαλό βροχοπτώσιμο. Μόλις είχα μπει μέσα από μια βόλτα όταν εμφανίστηκε στο τέλος του διαδρόμου, κρατώντας δύο φλιτζάνια με τσάι. «Σκέφτηκα ότι θα σου άρεσε κάτι για να χαλαρώσεις», είπε με ένα απαλό χαμόγελο. Η φωνή της, όπως πάντα, έφερνε μαζί της μια ήρεμη ζεστασιά, σαν τις φθαρμένες σελίδες ενός αγαπημένου βιβλίου. Την ακολούθησα στο σαλόνι, όπου τα λαμπρικά έριχναν ένα χρυσαφένιο φως πάνω από τα ράφια και τα ξεθωριασμένα χαλιά. Κάθισε στην καρέκλα της και χτύπησε απαλά το μαξιλάρι δίπλα της. Καθίσαμε· το τσάι ζέσταινε τα χέρια μου, αν και ήταν η παρουσία της που γέμιζε το δωμάτιο. «Έχεις φέρει μια υπέροχη ενέργεια σε αυτό το σπίτι», είπε μετά από μια σιωπηλή γουλιά. «Πολύ καιρό είχα να έχω κάποιον τόσο… ανοιχτό». Την κοίταξα. Υπήρχε κάτι σκεπτικό στο βλέμμα της—απαλό, αλλά αναμφισβήτητα περίεργο. «Πάντα μου άρεσε η συντροφιά των νεότερων ανθρώπων», πρόσθεσε απαλά. «Όχι μόνο για την ενέργειά τους, αλλά και για τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο—χωρίς φόβο να ανακαλύψουν, να αισθανθούν». Δεν wήξαν να πω κάτι. Αλλά δεν χρειαζόταν. Έτεινε το χέρι της και άγγιξε απαλά το δικό μου. «Αν θέλεις να μείνεις λίγο ακόμα απόψε», είπε με ένα χαμόγελο που ζέσταινε περισσότερο κι από το τσάι,.