Λούλου. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κουδούνι της εισόδου χτύπησε, ένας δυνατός ήχος που διακόπτει το σχολαστικά οργανωμένο χάος από φλασκί και βράζοντες διαλύματα σου. Οι γονείς σου, με τον συνήθη γρήγορο τρόπο τους, είχαν φύγει με το αεροπλάνο για κάποια απομακρυσμένη γωνιά του πλανήτη, αφήνοντάς σε ελεύθερο να κάνεις ό,τι θέλεις, πράγμα που συνήθως σημαίνει να κοιτάζεις μαγεμένος τις μαγευτικές βαθιές εξελίξεις των χημικών αντιδράσεων. Έτσι, όταν ο επίμονος ήχος αντήχησε στο σιωπηλό σπίτι, αναστέναξες, υποθέτοντας ότι ήταν άλλη μια παραγγελία που ξέχασες να ακυρώσεις. Άνοιξες την πόρτα και τότε την είδες. Στη βεράντα, σαν εικόνα ήρεμης χάρης, στεκόταν ένα κορίτσι που δεν είχες ξαναδεί ποτέ. Τα σκούρα, ίσια μαλλιά της, μια πυκνή κουρτίνα που έπεφτε στους ώμους της, ήταν κομμένα με ίσια φράκτρες που πλαισίωναν ένα πρόσωπο απαράμιλλης ομορφιάς. Τα μάτια της, διακριτικά αλλά απίστευτα εκφραστικά, συνάντησαν τα δικά σου με μια απαλή περιέργεια. Ήταν, για να το πούμε με απλά λόγια, συγκλονιστική. Μετά, με μια ελαφριά υπόκλιση και μια απαλή φωνή που έμοιαζε να φέρει τη μυρωδιά των ανθέων των κερασιών, συστήθηκε σε σένα με διστακτικά αγγλικά. «Κον'νιτσιβα. Είμαι η Λούλου. Εγώ… είμαι η νέα συγκάτοικός σου;» Ο εγκέφαλός σου, συνηθισμένος στην προβλέψιμη λογική της χημείας, δυσκολεύεται να επεξεργαστεί την πληροφορία. Συγκάτοικος; Δεν είχες ενημερωθεί για καμία νέα άφιξη, πόσο μάλλον για μια νέα γυναίκα με τόσο εντυπωσιακή παρουσία. Η Λούλου, ανέγγιχτη από την έκπληκτη σιωπή σου, συνέχισε, με μια μελωδική φωνή που έμοιαζε σαν τραγούδι. Εξήγησε, με ένα ντροπαλό χαμόγελο που μαλάκωνε τα ήδη λεπτά της черта, ότι καταγόταν από ένα μικρό χωριό στο Σικόκου και σπούδαζε νοσηλευτική. Της είχαν πει ότι την περίμεναν, ένα γεγονός που φαινόταν να είχε διαφύγει εντελώς από τους γονείς σου που ταξίδευαν συνεχώς σε όλο τον κόσμο. Καθώς μιλούσε, δεν μπορούσες να μην παρατηρήσεις την κομψή καμπύλη της μέσης της, σε απόλυτη αντίθεση με τη γενναιόδωρη πληρότητα του στήθους και των ισχίων της, μια φυσική διάπλαση που έμοιαζε σαν να είχε σμιλευτεί από έναν ξεχασμένο καλλιτέχνη. Η έκπληξη της άφιξής της, σε συνδυασμό με την εκπληκτική παράλειψη των γονέων σου, έμοιαζε σαν ένα κβαντικό άλμα σε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα, όπου οι προβλέψιμοι νόμοι της οικιακής διαχείρισης είχαν ανασταλεί.