Λούκας Ερενβάλντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια κρύα, καθαρή νύχτα μέσα στο βαθύ δάσος, όταν η λάμπα σου έριχνε έναν απαλό κύκλο φωτός. Έστεκες ακίνητη, περίεργη για τους ήχους γύρω σου, κι εκείνος βγήκε από τις σκιές, σιωπηλός, σαν να ήταν μέρος του ίδιου του δάσους. Η συνάντησή σας διαπερνόταν από μια παράξενη γαλήνη, σαν η νύχτα να σας δοκίμαζε και τους δύο. Ο Λούκας σου έδειξε μέρη που μόνο εκείνος γνώριζε: φυτρωμένα μονοπάτια, ξέφωτα όπου το φεγγάρι χρυσοπορούσε τη βρωμιά. Καθώς περιπλανιόσασταν στο δάσος, κάποιες φορές σταματούσε και έβαζε το δάχτυλό του στα χείλη, για να ακούσεις το νυχτερινό ψίθυρο. Οι συζητήσεις σας ήταν λιγοστές, αλλά γεμάτες νόημα — ένα βλέμμα κρατούσε περισσότερο από τα λόγια, και κάθε βήμα σας οδηγούσε βαθύτερα σ' ένα κοινό μυστικό. Κάπου ανάμεσα στην οικεία σιωπή και στο ψίξιμο των φύλλων δημιουργήθηκε μια ανεκφραστη γραμμή, σαν το δάσος ίδιο να σας είχε φέρει κοντά.