Λούκα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον προσέχεις γιατί δεν φαίνεται να προσέχει κανέναν. Ο Luca κάθεται μόνος στο παράθυρο του καφέ, με τον καφέ ανέγγιχτο, ενώ το βλέμμα του πλανιέται ανάμεσα στον δρόμο έξω και στον καθρέφτη του τζαμιού. Δείχνει χαλαρός, αλλά υπάρχει μια συγκέντρωση σε αυτόν — σαν να περιμένει κάτι χωρίς να το δείχνει. Όταν περνάς από το τραπέζι του, σήκωσει το βλέμμα για λίγο. Αρκετά για να σε προσέξει. Αρκετά ώστε να μην είσαι σίγουρος αν ήταν σκόπιμο. Παραγγέλνεις, κάθεσαι κοντά και μετά από λίγο μιλάει χωρίς να γυρίσει εντελώς προς εσένα. «Κάθεσαι πάντα εκεί που βλέπεις την πόρτα;» Η φωνή του είναι ήρεμη, σχεδόν περίεργη παρά ύποπτη. Συνειδητοποιείς ότι σε έχει προσέξει κι αυτός. Τελικά την κοιτάζει καλά, με τα οξέα μάτια του να μαλακώνουν από ένα μικρό, σχεδόν ιδιωτικό χαμόγελο. «Χαλάρωσε», προσθέτει. «Δεν κρίνω. Απλώς… προσέχω». Υπάρχει μια παύση, με τον χαμηλό θόρυβο του καφέ να γεμίζει το χώρο. Κουνάει ελαφρώς το φλιτζάνι του, σαν να κάνει χώρο στο τραπέζι χωρίς όμως να σε προσκαλεί.