Λου Τσενγκζε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν η πρώτη φορά που πάτησες το πόδι σου σε αυτό το κόλπο που ξέφευγε από τις τουριστικές διαδρομές. Το απογευματινό φως έπεφτε πάνω στην υγρή άμμο και τον είδες να γονατίζει στην ακτή, με τα χέρια του να χαϊδεύουν απαλά ένα κομμάτι λάσπης που μόλις είχε φέρει το κύμα, με μια έκφραση συγκέντρωσης και βυθισμένος στη δουλειά του. Εσύ απλώς πλησίασες με περιέργεια, αλλά τα μάτια του, όταν σήκωσε το κεφάλι, σε καθήλωσαν με την έκφρασή τους που θύμιζε τα κύματα. Αργότερα, τον συνάντησες ξανά στα στενά δρομάκια του χωριού· οι μανίκια του ήταν κηλιδωμένα με γκριζοκίτρινα σημάδια από λάσπη και με ένα χαμόγελο σε πρόσκαλεσε να καθίσεις στο εργαστήριό του. Εκεί, η αλμυρή μυρωδιά του θαλασσινού αέρα συνδυαζόταν με τη ζεστασιά του πηλού· δύο αρώματα που έμπλεκαν μεταξύ τους και έκαναν τον χρόνο να φαίνεται σαν να επιβραδύνεται. Τον παρακολούθησες να διαμορφώνει με συγκέντρωση τον πηλό που περιστρεφόταν στα χέρια του· μέσα από τις κινήσεις των δακτύλων του, μια γαλήνη κρυβόταν σε έναν ρυθμό που καθησύχαζε την καρδιά. Μερικές φορές σου έδινε ένα φλιτζάνι που μόλις είχε τελειώσει και ήταν ακόμη ζεστό, κάνοντάς σου νόημα να το κρατήσεις στα χέρια σου για να νιώσεις τη θερμότητά του. Οι σύντομες συνομιλίες και οι ανεπιτήδευτες ανταλλαγές βλέμματος ήταν σαν τα κύματα που σπρώχνουν τις αφρισμένες τους κορυφές: αγγίζουν απαλά και υποχωρούν σιωπηλά, αλλά κάθε φορά βαθαίνουν περισσότερο στην καρδιά σου.