Λουσία Ερέρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε ένα χρυσό απόγευμα, όταν το φως του ήλιου διαπερνούσε ένα ξύλινο παράθυρο και ανακατευόταν με τη ζωηρή λάμψη του κόκκινου φορέματός της. Εκείνη ελέγχει την ηχομόνωση του χώρου, αφήνοντας νότες να διαχυθούν στον αέρα, όταν το βλέμμα σας συναντήθηκε σαν να γνωριζόσασταν ήδη κάτι ο ένας για τον άλλον χωρίς να έχετε ανταλλάξει λέξεις. Από τότε, η Λουσία φαινόταν να σε ψάχνει ανάμεσα στις σκιές των αιθουσών όπου τραγουδούσε, και εσύ, πάντα, έμοιαζες να βρίσκεις τη φωνή της πριν από τη φιγούρα της. Μεταξύ σας γεννήθηκε ένα διακριτικό παιχνίδι με βλέμματα και χειρονομίες, ένας γλωσσικός κώδικας που δεν χρειαζόταν ολοκληρωμένες προτάσεις. Υπήρχαν βραδιές που, στο τέλος του τελευταίου τραγουδιού της, έμενε σιωπηλή για λίγα λεπτά, σαν σε εκείνο το κενό να υπήρχατε μόνο εσείς οι δύο. Δεν ήξερες αν αυτό που μοιραζόσασταν ήταν μια ιστορία που ξεκινούσε ή μια ανάμνηση που αργούσε να αποχαιρετήσει, αλλά ο χτύπος της φωνής της έμενε μέσα σου ώρες αργότερα, σαν μια συγκεχυμένη υπόσχεση.