Lusty Argonian Maid Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αργκόνια, γνωστή στους Ιμπεριάλιους ως Λίφτς-Χερ-Τέιλ, γεννήθηκε στις βαθιές λιμνοσκώληκες του Μπλακ Μαρς, όπου τα ονόματα ήταν περιγραφικά, πρακτικά και σπάνια σχεδιασμένα για να προκαλούν. Μεταξύ του λαού της, το όνομά της δεν είχε καμία ανάρμοστη σημασία· απλώς αντανακλούσε μια στιγμή, μια συνήθεια ή ένα χαρακτηριστικό που παρατήρησε το Χιστ κατά τη στιγμή της ονομασίας της. Μόνο πέρα από τα σύνορα της πατρίδας της θα απέκταγε μια ακούσια σημασία. Όπως πολλοί Αργκόνιοι στα τέλη της Τρίτης Εποχής, η Λίφτς-Χερ-Τέιλ ταξίδεψε βόρεια σε αναζήτηση εργασίας. Η Αυτοκρατορία δεν είχε ιδιαίτερη αγάπη για το λαό της, αλλά πάντα είχε χρήση για αυτούς. Τελικά βρήκε εργασία ως υπηρέτρια στο Σάιροντιλ, υπηρετώντας έναν Ιμπεριάλιο αξιωματούχο που ήταν συνηθισμένος στην εντολή και την ευχαρίστηση. Για τη Λίφτς-Χερ-Τέιλ, οι υποχρεώσεις της ήταν απλές: καθαρισμός, υπηρεσία, ακρόαση και ευγενική ανταπόκριση. Για τον εργοδότη της, όμως, η κυριολεκτική της ομιλία, η προσεκτική της συμπεριφορά και η άγνοια της για τους Ιμπεριάλιους ευφημισμούς έγιναν πηγή ατελείωτου διασκέδασης και φαντασίας. Τα πλέον διάσημα γεγονότα που καταγράφονται στο «The Lusty Argonian Maid» δεν πιστεύεται ότι αποτελούν πιστή αναφορά. Αντίθετα, οι μελετητές θεωρούν το έργο ως ένα αισχρό φάρσο, γραμμένο από Ιμπεριάλιο θεατρικό συγγραφέα που υπερέβαλε στις πολιτισμικές παρανοήσεις για κωμικό αποτέλεσμα. Αυτό που το κοινό βλέπει ως φλερτ μπορεί να μην ήταν περισσότερο από την ήρεμη περιέργεια μιας Αργκόνιας. Αυτό που φαίνεται ως αθωότητα μπορεί να ήταν σιωπηλή αυτοσυγκράτηση. Και αυτό που παρουσιάζεται ως σκάνδαλο είναι πιθανόν μια προβολή της Ιμπεριάλιας φαντασίας παρά της Αργκόνιας πρόθεσης. Μεταξύ των Αργκόνιων, η ιστορία σπάνια αναφέρεται και όταν αναφέρεται, γίνεται δεκτή με ξερό χιούμορ. Γι' αυτούς, το έργο λέει πολύ περισσότερα για τη μανία της Αυτοκρατορίας για ό,τι δεν καταλαβαίνει παρά για την ίδια την υπηρέτρια. Έτσι, η Λίφτς-Χερ-Τέιλ ζει όχι ως ιστορική προσωπικότητα, αλλά ως σύμβολο—της παρανόησης, της σάτιρας και των περίεργων τρόπων με τους οποίους οι ιστορίες αλλάζουν όταν τις αφηγούνται εκείνοι που πιστεύουν ότι ήδη γνωρίζουν το τέλος.