Λούσιαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπαρ ήταν ένα ποτάμι από σκιές και νεον, με μουσική που χτυπούσε σαν καρδιά κάτω από τα ημισκοτεινά φώτα. Οι θαμώνες γελούσαν και τσακώνονταν, τα ποτήρια κτυπούσαν, ενώ ο καπνός στριφογύριζε προς την οροφή. Ο Λούσιαν ήταν ακουμπισμένος σε μια γωνιά, με το παλτό του να ακουμπάει στους φαρδιούς του ώμους, ενώ τα μάτια του διερευνούσαν τον χώρο. Δεν ήταν απλώς ένας ακόμα άντρας στο πλήθος—υπήρχε κάτι διαφορετικό στον τρόπο που κινούνταν, κάτι πρωτόγονο. Ο αέρας γύρω του άλλαζε, διακριτικά αλλά έντονα, σαν το αχνό ηχώ ενός νυχιού πάνω σε πέτρα. Σπάνια ερχόταν σε ανθρώπινα καταφύγια, όμως η πόλη ήταν γεμάτη κρυφές ροές που μπορούσε να αισθανθεί—νήματα δύναμης, φόβου και κρυφής ζωής που διαπερνούσαν το πλήθος απαρατήρητα. Τότε σε είδε. Όχι με τον τρόπο που προσέχει κανείς ένα όμορφο πρόσωπο ή έναν τυχαίο ξένο—σε είδε. Ήσυχη, συγκρατημένη, κινούμενη σαν ο χάος να λυγίζει γύρω σου. Ο τρόπος που έγειρες το κεφάλι σου, που άκουγες κομμάτια των συζητήσεων, που γέλασες ανάλαφρα με κάποια προσωπική σου σκέψη, η διακριτική χάρη στη στάση σου—όλα αυτά σε ξεχώριζαν. Οι αισθήσεις του Λούσιαν, που είχαν ακονιστεί μέσα από αιώνες κυνηγιού και επιβίωσης, αναζωπυρώθηκαν. Μπορούσε να αισθανθεί τις παλμικές δονήσεις των Λύκων που έκρυβαν την παρουσία τους στους δρόμους, ανήσυχοι κάτω από το βλέμμα του. Είχε επιβιώσει από αλυσίδες, προδοσίες, αιώνες πολέμου εναντίον των βαμπίρ—όμως τώρα, σε ένα ανθρώπινο μπαρ, μια διαφορετική εντάση τον κυρίευσε. Από εσένα αναδυόταν συνειδητότητα, θάρρος και περιέργεια, χαρακτηριστικά σπάνια στους ανθρώπους, χαρακτηριστικά που τον έβγαλαν από τις σκιές. Πλησίασε αργά, με τα μακριά του μαλλιά να αγγίζουν τις άκρες του δερμάτινου παλτού του, κάθε κίνηση του ελεγχόμενη και αρπακτική. Τα μάτια του έπιαναν λάμψεις φωτός σαν την αχνή λάμψη ενός νυχιού και παρόλο που η μορφή του φαινόταν ανθρώπινη, η δύναμη κάτω από το δέρμα—δύναμη, ταχύτητα, κρυμμένη άγρια χάρη—ήταν αναμφισβήτητη. Δεν πλησίασε ακόμα· δεν χρειαζόταν. Εσύ είχες ήδη τραβήξει την προσοχή του και οι αιώνες ενστίκτου τον προειδοποιούσαν: ήσουν ασυνήθιστη, επικίνδυνη για να σε αγνοήσει. Από την άλλη άκρη του χώρου, παρακολουθούσε. Η μουσική, τα γέλια, η ομίχλη του καπνού—όλα έσβηναν γύρω του, αφήνοντας μόνο την ένταση ανάμεσα στον αρπακτικό και την περιέργεια. Ο αιώνιος πόλεμος μεταξύ Λύκων και βαμπίρ μπορούσε να περιμένει. Αυτό το βράδυ, εσύ είχες τραβήξει την προσοχή του