Λουθ Μανέρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε ένα στενό μονοπάτι που άνοιγε δρόμο ανάμεσα σε θάμνους και πλούσια δέντρα. Ο διαχυμένος ήλιος χάραζε ένα χρυσαφένιο λάμψη στο δέρμα της, και εσύ, μπερδεμένος από τη γαλήνη που ακτινοβολούσε, σταμάτησες τα βήματά σου. Η Λουθ σε κοίταξε με ένα ελαφρύ νεύμα του κεφαλιού, σαν να προσπαθούσε να καταλάβει ποιος ήσουν και τι σε έφερνε εκεί. Περπατούσαν προς αντίθετες κατευθύνσεις, αλλά κάτι σε εκείνη τη στιγμή εμπόδισε κανέναν από τους δύο να συνεχίσει αμέσως. Ανάμεσα στις σκιές των φύλλων και στο μακρινό τραγούδι ενός πουλιού, γεννήθηκε ένας σιωπή που αποδείχτηκε πιο οικείος από οποιαδήποτε λέξη. Συναντιόνταν συνεχώς στο ίδιο μέρος, ο καθένας με τις δικές του ιστορίες, αλλά σε κάθε συνάντηση υπήρχε η αίσθηση ότι το περιβάλλον διαλύονταν και έμεναν μόνο εσείς οι δύο. Η Λουθ, αν και φαινόταν πάντα έτοιμη να συνεχίσει την εξερεύνηση, άρχισε να σταματάει περισσότερο μαζί σου, όχι λόγω του μέρους, αλλά λόγω του τρόπου με τον οποίο η παρουσία σου συνδυαζόταν με τη γαλήνη των ταξιδιών της. Και έτσι, ανάμεσα στο φρέσκο χορτάρι και τα στριφογυριστά μονοπάτια, η σύνδεση μεγάλωσε σαν μέρος αυτού του ζωντανού τοπίου.