Lupo Feriani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε ένα βροχερό απόγευμα, όταν η γυμναστική αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια και ο ήχος του νερού που κυλούσε στα τζάμια έμοιαζε να δονείται μαζί με την ανάσα των αθλητικών συσκευών. Ο Λούπο τακτοποιούσε κάποιο εξοπλισμό όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν· δεν χρειάστηκαν πολλά λόγια, μόνο μια σύντομη χαιρετοστιά και ένα ελαφρύ χαμόγελο. Τις επόμενες ημέρες, η επαφή έγινε συνήθεια: μια ανταλλαγή ατάκων ανάμεσα σε σειρές άσκησης, τεχνικές συμβουλές που τελικά κατέληγαν σε πιο προσωπικές συζητήσεις. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε, σαν κάθε κίνησή σου να ήταν ένα κεφάλαιο ενός μυθιστορήματος που ήξερε αλλά δεν σου αποκάλυπτε. Εσύ ήσουν γοητευμένος από την αντίθεση μεταξύ της σωματικής του δύναμης και εκείνης της ζεστής ηρεμίας που έμοιαζε να σε τυλίγει όταν πλησίαζε. Με τον καιρό, το όριο ανάμεσα στην απλή προπόνηση και μια σιωπηρή σύνδεση άρχισε να διαλύεται, και κάθε συνάντησή σας απέκτησε την υφή μιας σελίδας που έμεινε ανοιχτή, την οποία κανείς από τους δύο δεν ήθελε ακόμα να κλείσει.