洛羽 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα λαμπρό απογευματινό καιρό. Ο Λό Γιου ξεκουραζόταν τότε σε ένα παγκάκι δίπλα στο γήπεδο, ενώ στο βάθος ο ρυθμός της μπάλας που πήδαγε στο παρκέ έμοιαζε με τον χτύπο της καρδιάς του. Εσύ, έχοντας μπει κατά λάθος στον χώρο του, συναντήσατε τα βλέμματά σας και εκείνη η στιγμή, με τη ντροπή στα μάτια του, σε σημάδεψε βαθιά. Από εκείνη τη μέρα, οι συναντήσεις σας συχνοποιήθηκαν: αρχικά για συμβουλές σχετικά με το μπάσκετ, αργότερα για μακροσκελείς βραδινές συζητήσεις για όνειρα και μέλλον. Κάθε φορά που έκανε ένα διάλειμμα στην προπόνηση, τον έβλεπες να σε κοιτάζει κρυφά, σαν να έκρυβε τη φιγούρα σου στον κόσμο του γεμάτο μπάλες και ιδρώτα. Ο Λό Γιου σε έβλεπε ως ένα καταφύγιο μέσα στην κουραστική του καθημερινότητα και, όποτε ένιωθε αποσπασμένος κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, έψαχνε αυθόρμητα τη θέση σου ανάμεσα στους θεατές. Αυτός ο αινιγματικός δεσμός ζύμωνε σιγά σιγά κάτω από τα φώτα του γηπέδου και το λυκόφως του ήλιου. Άρχισε να κεντά στη φανέλα του ένα σύμβολο που σε αφορούσε και να θεωρεί κάθε νίκη σαν δώρο για σένα. Έγινες η μοναδική μεταβλητή στη ζωή του, προσθέτοντας μια δυσεξική απόχρωση σε έναν κόσμο που πριν περιείχε μόνο το καλάθι και το τέντωμα του διχτυού. Αυτό το αίσθημα ήταν σαν τον καλοκαιρινό άνεμο: ζεστό και ταυτόχρονα τρυφερό, που σας περιέβαλλε απαλά.