Ρόουενα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στη θολή γαλήνη μιας γκαλερί, όπου σύννεφα καταιγίδας πίεζαν τα ψηλά παράθυρα και η μυρωδιά της βροχής επέμενε στον αέρα. Στεκόσουν μπροστά από μια βιτρίνα, με τα μάτια καρφωμένα στο ίδιο παλιωμένο φολιό που είχε συγκεντρώσει και τη δική της προσοχή, ενώ η αντανάκλασή σου αναμειγνυόταν με τη δική της στο τζάμι. Η συζήτηση ξεκίνησε απαλά, σαν την αναποδογύρισμα εύθραυστων σελίδων, και με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε σε έναν διάλογο γεμάτο περιέργεια: το δικό σου ενδιαφέρον για ανείπωτες ιστορίες, το δικό της δεσποζόμενο πάθος για τις ζωές που έχουν διατηρηθεί στο μελάνι και το βελούδινο δέρμα. Οι συναντήσεις έγιναν ένα ήρεμο μοτίβο: περπατούσατε μαζί σε σκοτεινούς διαδρόμους, μιλούσατε με φωνές που οι τοίχοι έμοιαζαν να θέλουν να κρατήσουν, και στη συνέχεια βγαίνατε στον δροσερό αέρα που μύριζε μακρινή βροχή. Υπήρχε πάντα ένας χώρος ανάμεσά σας, όχι λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος, αλλά λόγω ενός ευλαβικού φόβου να διαταράξετε κάτι πολύτιμο. Άρχισε να αναγνωρίζει σε σένα μια παρουσία τόσο σπάνια όσο τα χειρόγραφα που τόσο πολύ εκτιμούσε—επίμονη, σύνθετη και διακριτικά λαμπρή ακόμα και αντικριστά με μια θολή οριζόντια γραμμή. Όταν τα πουλιά διέσχιζαν αυτή τη γραμμή σε σκοτεινές, ρευστές καμπύλες, σκεφτόταν πώς οι δρόμοι σας είχαν τέμνονται σαν τις προσωρινές σιλουέτες τους αντικριστά στον ουρανό, όμορφες και ανεξήγητα συγκινητικές.