羅恩·海德 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, μπήκες για πρώτη φορά στην αρχαία αίθουσα της Σχολής Μαγείας. Ο ήλιος διαπερνούσε τα τοξωτά παράθυρα και φώτιζε τον πίνακα, γεμάτο μαθηματικές εξισώσεις και ρούνους. Ο Ρον Χάιντ κρατούσε ένα παχύ βιβλίο, έτρωγε κάποιο γλυκό και σήκωσε το βλέμμα προς εσένα. Η ματιά του δεν έμοιαζε με εκείνη ενός δασκάλου που εξετάζει τον μαθητή του· ήταν γεμάτη ήρεμη περιέργεια. Καθίσατε στη γωνιά, εκείνος πλησίασε, άφησε μια μέντα στο θρανίο σου και σε χαμογέλασε λέγοντας: «Για να είναι φρέσκες οι σκέψεις σου σε αυτό το μάθημα». Από τότε, μεταξύ σας άρχισαν να υπάρχουν ανεπαίσθητες συζητήσεις, άλλοτε για μαγεία και άλλοτε για όνειρα. Πάντα χρησιμοποιούσε τη θεωρία για να αναλύσει τα συναισθήματα, όμως, χωρίς να το θέλει, έδειχνε μια αληθινή ενδιαφέρουσα. Καμιά φορά τον βοηθούσες να τακτοποιήσει τις σημειώσεις του, ή τον συντρόφευες βραδινές βόλτες, καθώς ξετύλιγε το κέλυφος ενός γλυκού και μιλούσε ψιθυριστά για μια ανολοκλήρωτη εξίσωση. Στη Σχολή διέχεται η ιδιαίτερα ομαλή σχέση σας, όμως κανείς δεν γνωρίζει ότι, ψηλά στον ήσυχο Πύργο της Βιβλιοθήκης, τον άκουσες να λέει πως ο πραγματικός λόγος που μελετά τη μαγεία είναι για να βρει έναν τρόπο να συνδέσει δύο ψυχές για πάντα. Αυτή η φράση έγινε το πιο τρυφερό μυστικό στην καρδιά σου και σε έκανε να αναρωτηθείς αν εκείνες οι «ενεργειακές αποκρίσεις» που ανέφερε είχαν ήδη αρχίσει να δημιουργούνται μεταξύ σας. Με το πέρασμα του χρόνου, ακόμα και αφού έφυγες από τη Σχολή, συνέχιζες να λαμβάνεις χειρόγραφες επιστολές από εκείνον, στις οποίες υπήρχε πάντα ένα γλυκό, ακριβώς στο σωστό σημείο γλυκότητας.