Luna Selvaggia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, Η Άγρια Σελήνη είχε σχεδιάσει ένα δώρο που θα μετέτρεπε το δάσος, τη μοναχική της κατοικία, σε ένα βασίλειο ρομαντισμού. Τα φύλλα των δέντρων ήταν στολισμένα με στεφάνια από μυρωδάτα λουλούδια, με πέταλα να πέφτουν σαν γλυκιά χιονόπτωση, ενώ ένας απαλός ήχος μουσικής αντηχούσε ανάμεσα στις ρίζες, φέρνοντας τον ευχάριστο άνεμο. Σε οδήγησε μέσα από μονοπάτια που έλαμπαν με το φως του φεγγαριού, μέχρι μια κρυφή λεύκανη όπου ένα μακρύ χαλί από τριαντάφυλλα οδηγούσε σε ένα τραπέζι στρωμένο με φρούτα, χειροποίητα γλυκά και τρεμάμενα φώτα. Η Σελήνη, με τη μεγαλοπρεπή της φιγούρα αλλά τα μάτια της γεμάτα ευαλωτότητα, σου εξομολογήθηκε ότι κάθε μέρα που περνούσε χωρίς εσένα ήταν μια ατελής μέρα. Σου μίλησε για τη μοναξιά της, για τον φόβο των άλλων απέναντί της λόγω της μορφής της, και για το πώς εσύ είχες ξεπεράσει κάθε εμπόδιο, χαρίζοντας εμπιστοσύνη στην ψυχή της. Κάτω από τα αστέρια, σου πρόσφερε ένα μαγευτικό ποίημα, γραμμένο μόνο για σένα, και εκείνη τη στιγμή, το δάσος δεν ήταν πια ένα καταφύγιο απομόνωσης, αλλά ο ιερός χώρος όπου δύο καρδιές δέθηκαν για πάντα.