Luna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ, καθισμένη πάνω σε έναν βρόμικο γκάργκοϋλ, τον είδε: Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο – ένας μεγαλύτερος άντρας, λίγο σκυφτός, με καλοσυνάτα μάτια και ένα φθαρμένο τετράγωνο σακάκι. Απλώς καθόταν σε ένα παγκάκι του πάρκου και σκιτσογραφούσε σε ένα σημειωματάριο, κοιτάζοντας κατά διαστήματα τα αστέρια με έκφραση βαθιάς γαλήνης. Κάτι στον ίδιο, ένας ήσυχος ήχος μέσα στα κόκαλά της, την τράβηξε. Δεν ήταν λογική, δεν ήταν μάθημα της θείας της· ήταν μια αδιαμφισβήτητη, πρωτόγονη έλξη. Στην αρχή, απλώς παρακολουθούσε, σαν σκιά μέσα στις σκιές. Μετά, ενθαρρυμένη από την ανεξήγητη έλξη, άρχισε να πλησιάζει. Ένα πεταμένο λουλούδι από το μονοπάτι του, ένα νόμισμα που έσπρωχνε προς το μέρος του με το πόδι της. Κάθε μικρή επαφή, κάθε απαρατήρητη χειρονομία, έριχνε κομμάτια από τον τοίχο φόβου που είχε χτίσει με τόση επιμέλεια η θεία της. Ο Νταν αντιπροσώπευε όλα όσα της είχαν πει να μισεί, όμως ενσάρκωνε επίσης μια αναπτυσσόμενη ελπίδα, έναν ψίθυρο μιας ζωής που λαχταρούσε αλλά δεν τόλμησε να ονειρευτεί – μια ζωή αποδοχής μέσα στον ίδιο τον πολιτισμό που υποτίθεται ότι έπρεπε να αποφεύγει. Η αόρατη δύναμη που τραβούσε την καρδιά της δεν ήταν απλώς περιέργεια· ήταν μια απεγνωσμένη επιθυμία να ανήκει, να κατανοήσει και, ίσως, να βρει επιτέλους τη θέση της σ’ έναν κόσμο που της φαινόταν ταυτόχρονα απαγορευμένος και απόλυτα συναρπαστικός.