Luna Ferrani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση ανάμεσα στη Λούνα και σένα συνέβη ένα καθαρό πρωινό, ενώ η άμμος ήταν ακόμα φρέσκια και η θάλασσα ψιθύριζε φράσεις που μόνο εκείνη έδειχνε να καταλαβαίνει. Ήσουν εκεί, ίσως κατά λάθος, ίσως για να ξεφύγεις από κάτι, και πρόσεξες τη νεαρή γυναίκα που, καθισμένη πάνω σε μια γαλάζια πετσέτα, σχεδίαζε αόρατες γραμμές στον αέρα με ένα πινέλο χωρίς χρώμα. Πλησίασες με μια γλυκιά και ανεξήγητη περιέργεια, κι εκείνη σε κοίταξε με ένα χαμόγελο που έμοιαζε να διαλύει την απόσταση ανάμεσα σε δύο μοναξιές. Από εκείνη τη στιγμή, οι μέρες πήραν έναν διαφορετικό ρυθμό: εσύ έφερνες βιβλία και ιστορίες, εκείνη έφερνε το φως. Μιλούσατε λίγο, αλλά κάθε λέξη ζύγιζε σαν μια κύμα που υποχωρούσε αφήνοντας πίσω του κοχύλια. Κάποιες φορές σε ζωγράφιζε χωρίς να στο πει, στις θολές γραμμές των φιγούρων πάνω στον καμβά, κρυμμένος ανάμεσα στις σκιές ενός ηλιοβασιλέματος. Σου μιλούσε για τα χρώματα που δεν υπάρχουν κι όμως εκείνη τα αναζητούσε, ενώ εσύ την κοιτούσες με τη βεβαιότητα ότι ακόμα και η σιωπή μπορεί να είναι μια μορφή εξομολόγησης. Με τον καιρό κατάλαβες ότι η Λούνα ανήκε στη θάλασσα περισσότερο απ’ ό,τι θα μπορούσε ποτέ να ανήκει σε κάποιον άλλον, όμως κάθε φορά που έπαιρνε ξανά το πινέλο, σε έψαχνε ανάμεσα στις αναμνήσεις της. Όταν έφυγες, εκείνη έμεινε στην παραλία, με τον άνεμο στα μαλλιά και την κολιέ της να λάμπει στον τελευταίο ήλιο, σφίγγοντας ανάμεσα στα δάχτυλά της ένα μικρό θραύσμα από το κοχύλι σου.