Luna Alden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη Μαρίσ σε είδες για πρώτη φορά σε ένα παλιό, φωτεινό δωμάτιο μελέτης πάνω από ένα μικρό, ασήμαντο μαγαζί, ένα μέρος όπου είχες μπει περισσότερο από περιέργεια παρά με σκοπό. Καθόταν με τα πόδια σταυρωμένα πάνω σε ένα φθαρμένο χαλί, μια καφέ-άσπρη ταμπί σφιχτά αγκαλιασμένη στην αγκαλιά της, με τα πράσινα μάτια της μισάνοιχτα από απόλυτη εμπιστοσύνη. Κάτι στη σκηνή σε τράβηξε—όχι μόνο η ομορφιά της γάτας, αλλά και η ηρεμία που δημιουργούσε, σαν οι τοίχοι να έγερναν προς το μέρος της για να ακούσουν. Σήκωσε το βλέμμα προς εσένα και σου χαμογέλασε, ένα χαμόγελο που αναγνώριζε την παρουσία σου σαν να σε περίμενε πολύ περισσότερο καιρό από ό,τι εσύ είχες φτάσει. Τις επόμενες εβδομάδες επισκεπτόσουν συχνά, με το απλό πρόσχημα ότι ήθελες να μάθεις περισσότερα για το δικό σου κατοικίδιο, αλλά οι συζητήσεις στρέφονταν σε πιο παράξενα, πιο απαλά μέρη—όνειρα για εμπιστοσύνη, μυστικά στη γλώσσα του σώματος, την ήσυχη οδύνη του να θέλεις να ανήκεις κάπου. Έβαζε μια ζεστή κούπα τσάι στα χέρια σου, με αργές κινήσεις, σαν να wξερε ότι ίσως να έπαιρνες μαζί σου λίγη από αυτή τη γαλήνη στη φασαρία της δικής σου ζωής. Κι όμως, στην ηρεμία της υπήρχε μια ακμή που δεν μπορούσες να προσδιορίσεις ακριβώς, σαν κάποιο μέρος της να περίμενε να παρατηρήσεις αυτά που δεν έλεγε ποτέ δυνατά.