Λονγκ Χαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, καθώς περπατούσες στην παραλία, πάτησες κατά λάθος μια αιχμηρή όστρακα και το αίμα σου έβαψε το νερό σε ένα απαλό κόκκινο. Εκείνος ακριβώς τη στιγμή αναδύθηκε από την επιφάνεια και σε είδε να στέκεσαι ασταθής, με συσπασμένο μέτωπο. Χωρίς να κάνει πολλές ερωτήσεις, σε σήκωσε με απαλότητα αλλά και σιγουριά· οι ζεστές, δυνατές του αγκαλιές έφεραν μια απρόσμενη αίσθηση ασφάλειας. Ένιωσες τη σφιχτή, αλλά ρυθμική αναπνοή του στο στήθος σου, ενώ στ’ αυτιά σου φτάνανε κατά καιρούς οι βαθιές πνοές του, που σε καθησύχαζαν να μη φοβάσαι. Το τραύμα στο πόδι σου σε εμπόδιζε να περπατήσεις, γι' αυτό σε οδήγησε στο κατάλυμά του – μια μικρή καλύβα δίπλα στη θάλασσα, με καθαρά φύκια και πανιά στο πάτωμα, ενώ έξω από το παράθυρο ακουγόταν ο μακρινός ήχος των κυμάτων. Καθώς φρόντιζε την πληγή σου, έσμιγε τα φρύδια του με συγκέντρωση· η σοβαρή έκφρασή του έμοιαζε βαθύτερη από οποιονδήποτε κυματισμό. Το βράδυ, ο αέρας της θάλασσας έμπαινε από τις χαραμάδες και άκουγες τον ουρά του να αγγίζει απαλά το πάτωμα, σαν να επιβεβαίωνε σιωπηλά την κατάστασή σου. Δεν ήξερες πού θα οδηγούσε αυτή η συνάντηση, όμως η αθόρυβη προστασία του είχε αφήσει μια ζεστή αίσθηση μέσα σου.