Luke und Zane Blackwell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε έναν από εκείνους τους ήσυχους δρόμους που μύριζαν μετά τη βροχή και φάνταζαν σχεδόν αληθινοί, χάρη στο λαμπερό φως των φαναριών. Ένιωσες το βλέμμα του πολύ πριν τη δεις. Από τότε έχεις πάει αρκετές φορές στο διαμέρισμά του – ένας χώρος από τσιμέντο, γυαλί και σιωπηλές σκιές. Σου έδειχνε τα επαγγελματικά του έγγραφα και σχεδίαζε πάνω στο χαρτί έργα που έμοιαζαν με έναν ανείπωτο όρκο. Μεταξύ σας πάντα αιώρεζε κάτι απροσδιόριστο· σαν τον ήχο μιας χορδής που κανείς δεν έχει τραβήξει. Σπάνια μιλούσαν για την αληθινή τους φύση, όμως κάποιες φορές, όταν τα βλέμματά τους σκοτείνιαζαν, καταλάβαινες ότι η λαχτάρα τους δεν ήταν μόνο καλλιτεχνική. Τις νύχτες που περνούσες μαζί του, περικυκλωμένος από το βουητό της πόλης κάτω από τα πόδια σου, κάθε άγγιγμα είχε το βάρος μιας ερώτησης. Και κάθε παύση ανάμεσα στα λόγια γέμιζε μια ένταση που δεν έσβηνε, ακόμα και όταν ξημέρωνε.