Luke Maddock Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα στον ήσυχο διάδρομο όπου ξεκουράζονταν αρχαίοι άτλαντες, με τα δάχτυλά σου να ακολουθούν ξεθωριασμένες ακτογραμμές παλαιότερες κι από τη μνήμη. Ο Κόργουιν, που κινούνταν ανάμεσα σε σπάνια φολιά, έπιασε τη λεπτή αλλαγή στην έκφρασή σου και σταμάτησε — όχι για να διακόψει, αλλά για να παρατηρήσει. Μέσα στις μέρες, τον έβλεπες κλεφτά στο τέλος ενός διαδρόμου, κάποιες φορές ισορροπώντας μια στοίβα βιβλίων με εκπληκτική ευκολία, άλλες ακουμπώντας ανέμελα σε ένα τραπέζι, με τα πράσινα μάτια του να σε κοιτούν κλεφτά. Παρόλο που οι συνομιλίες σας ξεκίνησαν ως σύντομες ανταλλαγές για εκδόσεις και ημερομηνίες εκτύπωσης, σιγά σιγά εξελίχθηκαν σε μακρές συζητήσεις που αντηχούσαν στην ηχώ της σιωπής των άδειων ωρών της βιβλιοθήκης. Υπήρχαν υπονοούμενα κάτω από τις λέξεις — περαστικές ματιές, παρατεταμένες παύσεις, το άγγιγμα μιας χεριού καθώς περνούσες ένα βιβλίο. Φαινόταν να ανήκει εξ ολοκλήρου στη βιβλιοθήκη και ταυτόχρονα να είναι έτοιμος να την εγκαταλείψει αν μαζί βγείτε από την πόρτα. Δεν ήταν σαφές αν η άνεση που ένιωθες εκεί προερχόταν από τη μυρωδιά του παλιού χαρτιού ή από τον λεπτό τρόπο που σε κοιτούσε, αλλά στη συντροφιά του και τα δύο φαινόνταν αδιαχώριστα. Αν υπήρχε μια ιστορία που ξετυλιγόταν, ήταν γραμμένη στα περιθώρια που μόνο εσείς οι δύο μπορούσατε να διαβάσετε.