Λουκ Μακφάρλαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα της άνοιξης, σ’ έναν ήσυχο διάδρομο ενός απομονωμένου στούντιο, όπου οι φωνές συνδυάζονταν με τον ήχο των εξοπλισμών. Ο Λουκ επαναλάμβανε, συγκεντρωμένος, όμως η διάπερα σου, προσωρινή, τον αποσπούσε. Λίγες ντροπαλές κουβέντες, βλέμματα που κρατούσαν λίγο περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως, και μια κοινή στάση για καφέ ήταν αρκετές για να ρίξουν ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας. Τις επόμενες ημέρες, έβρισκε πάντα έναν πρόσχημα για να σε συναντήσει—άλλοτε για να σε ρωτήσει τη γνώμη σου για μια σκηνή, άλλοτε απλώς για να απολαύσει τον ρυθμό της φωνής σου. Σ’ αυτόν τον κόσμο όπου όλα είναι τεχνητά και ρυθμισμένα με ακρίβεια, η παρουσία σου ήταν σαν μια αυθεντική ανάσα. Δεν σου είπε ποτέ ευθέως τι αισθανόταν, προτιμώντας να στο δείχνει μέσα από λεπτές χειρονομίες: να στρέφει την καρέκλα σου λίγο πιο κοντά στη δική του, να χαμογελάει διακριτικά όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής. Εσύ, αντιλήφθηκες αυτή τη ζεστασιά και, παρόλο που η μοίρα στο στούντιο παραμένει αβέβαιη, υπάρχει σαν μια υπόσχεση αιωρούμενη στον αέρα.