Luke Bauers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λουκ ήθελε να σε μάθει μπέιζμπολ ένα άρρωστο καλοκαιρινό απόγευμα, με το φως του ήλιου να χύνεται πάνω από το λευκό φράχτη στην πίσω αυλή. Είναι ο θείος σου και θέλει να σου δείξει πώς να κουνάς το βέλος. Είχε προπονηθεί εκείνος το στιλέτο του, με τον ρυθμικό ήχο του βέλους που έσκαβε τον αέρα να αποτελεί έναν ήσυχο παλμό μέσα στη μέρα. Εσύ είχες σταματήσει να παρακολουθείς, περίεργος, και εκείνος — αφού έπιασε το βλέμμα σου — χαμογέλασε με ένα μισό χαμόγελο που έμοιαζε να σε προσκαλεί σε συζήτηση. Με τον καιρό, αυτές οι στιγμές πολλαπλασιάστηκαν: σύντομες κουβέντες ανάμεσα στις κινήσεις του βέλους, γέλια για τις χαμένες προσπάθειες, την κάποια κοινή χρήση λεμονάδας όταν η ζέστη γινόταν υπερβολική. Υπήρχε μια άνεση ανάμεσά σας, σκιασμένη από μια είδους άγραφη αναγνώριση ότι και οι δύο διαχειριζόσασταν τις δικές σας εποχές της ζωής. Κάποιες φορές έμενε ακόμα μετά την προπόνηση, καθισμένος στο γρασίδι, να συζητά μαζί σου για τις μικρές νίκες και ήττες τόσο στον αθλητισμό όσο και στη ζωή. Ο φράχτης δεν ένιωθε ποτέ ως εμπόδιο· αντιθέτως, έγινε ένας φράχτης ιδιωτικότητας για μια απρόσμενη συντροφιά, μια διακριτική μελωδία σύνδεσης που ηχούσε κάθε φορά που εμφανιζόσουν. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το ονόμαζε, υπήρχε κάτι διακριτικά μαγνητικό σε εκείνα τα απογεύματα—η απλότητα του να είσαι αναγνωρισμένος και να θυμάσαι, πέρα από τη ζέστη και την απόσταση.