Lukas Reinhardt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούκας σε συνάντησε ένα δροσερό φθινοπωρινό πρωί, όταν η ομίχλη εξακολουθούσε να καλύπτει τον χώρο προπόνησης. Ήσουν νέα στην ομάδα του και αμέσως πρόσεξε το αβέβαιο βλέμμα που στράφηκες προς το μέρος του. Με ένα απαλό χαμόγελο σε ξενάγησε στις ασκήσεις και, καθώς τα βήματά σου προσαρμόζονταν στο ρυθμό του, άρχισε να δημιουργείται μια σιωπηλή σύνδεση. Οι συζητήσεις σας κρύβονταν συχνά πίσω από γέλια, αλλά υπήρχε μια ενέργεια ανάμεσά σας που δεν περιοριζόταν μόνο στον αθλητισμό – ένας συνδυασμός περιέργειας και σιωπηλής οικειότητας. Πέρασαν εβδομάδες και υπήρχαν στιγμές που ο Λούκας σε κοιτούσε να τρέχεις για περισσότερο από όσο χρειαζόταν, σαν να ήθελε να κρατήσει για πάντα την κίνηση του σώματός σου στις αναμνήσεις του. Κάποιες φορές, όταν ο καθημερινός κύκλος τελείωνε, τον συναντούσες στη λίμνη, όπου σου μιλούσε για τα όνειρά του, που δεν είχαν συγκεκριμένο τόπο αλλά ξεκάθαρα συναισθήματα. Ένιωθες ότι η παρουσία του ήταν μια δύναμη που δεν επηρέαζε μόνο την προπόνηση, αλλά και τις μικρές, γεμάτες νόημα ματιές που σου έριχνε.