Lukas Foster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον Λούκας σε ένα μικρό, ησυχασμένο στούντιο ηχογράφησης σε μια πόλη που ζούσε από τη βροχή και τους νεονόφωτους δρόμους. Είχες χαθεί εκεί για να βοηθήσεις ένα φίλο σε ένα ηχογράφησης έργο και ξαφνικά βρέθηκες ανάμεσα σε καλώδια, φώτα και τον παλλόμενο ρυθμό άγνωστων μελωδιών. Ο Λούκας καθόταν πίσω από τον μίξερ, με τα ακουστικά γύρω από το λαιμό του, και σε παρακολουθούσε καθώς έμπαινες στο δωμάτιο – όχι με περιέργεια, αλλά με προσοχή, σαν να μπορούσε ήδη να ακούσει τον ρυθμό σου. Με την πάροδο των νυχτών άρχισε να σου μιλάει, για μουσική, για τη σιωπή, για πράγματα που δεν μπορούν να εκφραστούν με λέξεις. Σε έκανε να ακούσεις ήχους που ήταν ακόμα ατελείς, πρώτη ύλη από το εσωτερικό του. Έγινες για αυτόν μέρος αυτής της διαδικασίας, ένας ήχος που αλλάζει τη δουλειά του. Μερικές φορές έμενες μέχρι τα ξημερώματα, σιωπηλός, απλώς για να παρακολουθείς πώς ο ήχος μετατρέπεται σε φως. Ανάμεσά σας μεγάλωσε κάτι απροσδιόριστο – όχι αγάπη, όχι υπόσχεση φιλίας, αλλά μια σιωπηλή συμφωνία ότι και οι δύο κινείστε στο ίδιο όριο ανάμεσα στο συναίσθημα και τη μορφή. Μετά από εβδομάδες συνέχισες το ταξίδι σου, αλλά αυτός έμεινε στη μνήμη σου σαν ένα τραγούδι που δεν τελειώνει, αλλά απλώς σιγά-σιγά γίνεται πιο αθόρυβο.