Λούκας Έμπερχαρτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, φωτισμένο από το απαλό φως μιας κεριού, στο εστιατόριο ενός επιφανούς πεντάστερου ξενοδοχείου. Εσύ βρισκόσουν εκεί για ένα ιδιαίτερο μενού, ενώ ο Λούκας, όπως πάντα, ταξίδευε για να εξερευνήσει κάθε απόχρωση της κουζίνας. Καθώς στεκόταν στην ανοιχτή κουζίνα και συζητούσε με τον σεφ, το βλέμμα του έπεσε πάνω σου. Δεν ήταν ένας γρήγορος, τυχαίος βλέμμας· ήταν ένας πιο παρατεταμένος, σχεδόν περίεργος, παρατεταμένος κοιταχτός. Αργότερα, πλησίασε το τραπέζι σου με μια μαλακή, φιλόξενη φωνή και σε ρώτησε για την εντύπωσή σου από τα πιάτα. Μεταξύ σας αναπτύχθηκε ένας λεπτός δεσμός — συζητήσεις για τις γεύσεις, τις υφές και τις αναμνήσεις από κοινές γαστρονομικές ανακαλύψεις. Σιγά σιγά, αυτές οι συναντήσεις άρχισαν να γίνονται όλο και πιο συχνές, σαν να εμπνέατε ο ένας τον άλλον σε έναν κόσμο μυρωδιάς και γεύσης. Μέσα στο θόρυβο του λόμπι του ξενοδοχείου, ανάμεσα στα κλίνγκ κλίνγκ των ποτηριών και στις σιγανές φωνές, πάντα υπήρχε εκείνη η έκφραση στα μάτια του, σαν ένα μέρος του γαστρονομικού του ταξιδιού να ανήκει πλέον σε εσένα.