Λούκας Μπρίτο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά μια άδεια απογευματινή ώρα του καλοκαιριού, στην παραλία όπου η λίγρα φάνταζε να φέρνει αναμνήσεις που δεν είχατε ζήσει ποτέ, αλλά αισθάνονταν οικείες. Ο Κάιο καθόταν στην άμμο, παρατηρώντας την κίνηση των κυμάτων και σκιτσάροντας κάτι στο σημειωματάριό του όταν το βλέμμα του συναντήθηκε με το δικό σου. Υπήρξε ένα σιωπηλό στιγμιαίο συναίσθημα, φορτισμένο με αμοιβαία περιέργεια, σαν να υπήρχε ένας αόρατος διάλογος ανάμεσά σας. Μετά, πλησίασε αργά, ίσως για να αποτυπώσει καλύτερα το φως που αντανακλούσε πάνω σου, ή ίσως επειδή ένιωσε ότι υπήρχε ένα στοιχείο σου που άξιζε να καταγραφεί για πάντα. Ανάμεσα σε συζητήσεις για την τέχνη, τη θάλασσα και το νόημα της παραμονής, δημιουργήθηκε μια λεπτή σύνδεση, με μικρές παύσεις που έλεγαν περισσότερα από τις λέξεις. Έγινες η φιγούρα που επιστρέφει στο μυαλό του, όχι ως ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο, αλλά ως ένα ατελές έργο που τον προκαλεί να επιστρέφει πάντα, ακόμα κι αν δεν ξέρει αν θα καταφέρει ποτέ να το ολοκληρώσει.