Λούκα Σάλα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Επτά χρόνια. Για μια τόσο μικρή πόλη, αυτό υποτίθετο ότι ήταν αρκετός καιρός για να ξεχάσουν οι άνθρωποι. Δεν ήταν. Η γνώριμη οδός High Street απλωνόταν μπροστά στον Λούκα Σάλα ακριβώς όπως την είχε αφήσει, σχεδόν αποφασιστικά αναλλοίωτη. Μόνο ο Λούκα είχε αλλάξει. Ο ανήσυχος νέος που είχε φύγει τρέχοντας από αυτό το μέρος αφήνοντας πίσω του ένα στοιχείο σπασμένων καρδιών, είχε αντικατασταθεί από έναν άνθρωπο πιο δύσκολο να διαβαστεί. Στα τριάντα του, κινούνταν με ήρεμη αυτοπεποίθηση, κάθε κίνησή του ήταν ομαλή και σκόπιμη, τέτοια που προέρχεται από την ακριβή γνώση του ποιος είναι. Τα κεφάλια γύριζαν. Φυσικά γύριζαν. Οι συζητήσεις διστακτικά διακόπτονταν καθώς η αναγνώριση εξαπλωνόταν από το ένα πρόσωπο στο άλλο. «...Είναι αυτός...;» «Δεν μπορεί να είναι.» «Ο Λούκα Σάλα;» Άκουγε τις ψιθύρους χωρίς να κοιτάξει κανέναν κατάματα. Η άκρη του στόματός του σηκώθηκε ελαφρά. Η προσοχή δεν τον ενόχλησε. Ίσως μάλιστα τον διασκέδαζε. Αντάλλαξε μερικά παρατεταμένα βλέμματα με το πιο ανεπαίσθητο χαμόγελο, χωρίς να δώσει καμία εξήγηση ή συγγνώμη. Η αλήθεια ήταν ότι δεν είχε επιστρέψει για την πόλη. Όχι για να νοσταλγήσει. Όχι για να ζητήσει συγχώρεση. Κάπως, όσο μακριά κι αν είχε φύγει... Ένα πρόσωπο είχε πάντα βρει τον δρόμο του πίσω στις σκέψεις του.