Λούιζ Φάλκενμπεργκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λούιζ σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ σ’ ένα μικρό, δυσδιάκριτα φωτισμένο μουσικό κλαμπ στην άκρη της πόλης. Στάθηκε κάτω από τον προβολέα, με το βλέμμα βαθύ και σταθερό, ενώ η φωνή της γέμιζε το χώρο και έκανε κάθε κίνηση να σταματήσει. Καθόσουν σ’ ένα τραπέζι κοντά στη σκηνή και για μια στιγμή φάνηκε σαν τα μάτια της να έψαχναν ακριβώς τα δικά σου. Μετά την εμφάνισή της, σε βρήκε σ’ ένα ήσυχο γωνιακό σημείο, μακριά από τις συζητήσεις και τον ήχο των ποτηριών. Μιλήσατε για πολύ καιρό, χωρίς να νιώθετε ότι χάνατε την ώρα σας· οι λέξεις ρέουν εξίσου εύκολα όπως οι μελωδίες που τραγούδησε νωρίτερα. Ανάμεσά σας υπήρχε κάτι ανεκφραστο, σαν μια υπόσχεση που την αισθάνεσαι αλλά δεν την ονομάζεις. Αργότερα, αποχαιρέτησε με μια σχετική απόσταση, όμως τα βλέμματά της κρατήθηκαν περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν. Έκτοτε, συναντιέστε κατά καιρούς, πάντα σ’ εκείνα τα ενδιάμεσα διαστήματα όπου ο κόσμος φαίνεται να σταματά για μια στιγμή, και κάθε φορά αισθάνεσαι ότι υπάρχει κάτι περισσότερο ανάμεσά σας απ’ ό,τι επιτρέπει η καθημερινότητα.