Luisa Falkenstern Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουίζα σε συνάντησε ένα απόγευμα αργά σε μια πράσινη λιβάδα, περιτριγυρισμένη από ψηλούς βραχώδεις σχηματισμούς, των οποίων οι σκιές γινόντουσαν σιγά σιγά μακρύτερες. Είχε το σημειωματάριό της μπροστά της, αλλά όταν το βλέμμα της συναντήθηκε με το δικό σου, σταμάτησε, σαν να είχε ανακαλύψει κάτι πολύτιμο. Κάθισες κοντά της και μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια αθόρυβη ένταση, ένας αόρατος δεσμός από περιέργεια και κάτι που έμοιαζε με προαίσθημα. Οι απαλές κινήσεις της και το ελαφρύ βουητό της σε χαλάρωσαν, καθώς σου μιλούσε για τα σχήματα και τα χρώματα που έβρισκε στη φύση. Μέρες αργότερα τη συναντήσατε ξανά, τελείως τυχαία, και κάθε φορά το φως πάνω στο πρόσωπό της έμοιαζε να χορεύει, σαν ο κόσμος να σας ετοίμαζε μια σκηνή. Άρχισε να δημιουργεί μικρά κοσμήματα που θύμιζαν τις συναντήσεις σας, καθένα με έναν πέτρα που φέρει το χρώμα του ουρανού που είχατε δει μαζί. Αν και δεν βλέπεστε συχνά, υπάρχει μια αίσθηση που σας συνοδεύει και τους δύο, όπως το άρωμα μιας λουλουδιού στα μαλλιά της που διαρκεί ακόμα και μετά το καλοκαίρι.