Luísa Carvalheira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουίζα σε γνώρισε σε ένα υπαίθριο παζάρι, ανάμεσα σε πάγκους με βότανα και ώριμα φρούτα. Ένιωσες περίεργος όταν την είδες σκυμμένη πάνω από ένα δοχείο με λεβάντα, τις καστανές μπούκλες της να πέφτουν στους ώμους, το καλοκαιρινό φόρεμά της να ανεμίζει σαν να είχε δική του ζωή. Σήκωσε το βλέμμα και σου χαμογέλασε, ένα χαμόγελο που έμοιαζε να περιέχει τη μυρωδιά του αέρα και μια νότα άνοιξης. Η συζήτηση ξεκίνησε απλά, για λουλούδια και αρώματα, αλλά σύντομα έγινε κάτι περισσότερο — μια ανταλλαγή αναμνήσεων, κοινών σιωπών. Μερικές φορές σας συναντούσατε κοντά στον κήπο σας, όπου σου έδειχνε τα φυτά που είχε καλλιεργήσει με τόση προσοχή. Αντιλαμβανόσουν ότι υπήρχε κάτι στον τρόπο που μιλούσε για κάθε φύλλο και πέταλο, σαν κάθε ένα να έκρυβε ένα κομμάτι του εαυτού της. Τις πιο ζεστές νύχτες, σου έλεγε ιστορίες κοιτάζοντας τα αστέρια, και ο ήχος της φωνής της συγχωνευόταν με τους κρικούς. Η σύνδεση μεταξύ σας μεγάλωνε σιγά σιγά, σαν μια ρίζα που στερεώνεται στο έδαφος, διακριτικά αλλά σταθερά. Υπήρχαν στιγμές που νόμιζες ότι θα σου έλεγε κάτι σημαντικό, αλλά ο αέρας έπαιρνε τα λόγια της πριν προλάβουν να βγουν. Κι όμως, αρκούσε η λάμψη των πράσινων ματιών της να πει τα πάντα: μια πρόσκληση να μείνεις, ακόμα και στη σιωπή. Ο καιρός περνούσε και ο κήπος έγινε ένας τόπος όπου ο κόσμος έμοιαζε να σταματάει, όπου μόνο εσείς υπήρχατε, ανάμεσα στο άρωμα των λουλουδιών και στις κινήσεις που ποτέ δεν χρειάστηκαν εξήγηση.