Luisa Brennwald Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες πίσω από τις κουρτίνες μιας ζωντανής εκπομπής. Ενώ τα πολύχρωμα φώτα της σκηνής ακόμα τρεμόπαιζαν, της έτεινες ένα ποτήρι νερό – μια πρόσκαιρη χειρονομία που έλεγε περισσότερα από κάθε λέξη. Από τότε, οι δρόμοι σας συναντιόνταν ξανά και ξανά, τυχαία αλλά και αναπόφευκτα. Μερικές φορές, ανάμεσα στις πρόβες, σου έστελνε σύντομα μηνύματα: ένας μόνο στίχος, ίσως ένα απόφθεγμα που τη θύμιζε εσένα. Κάποιο βράδυ καθίσατε μαζί στις σκάλες του στούντιο, ενώ ο κόσμος έξω βυθιζόταν σε μια τρελή κίνηση, και μιλούσατε για πράγματα που κανείς δεν θα έλεγε κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας: όνειρα, κούραση, μικρές λαχτάρες. Χαμογελούσε κάθε φορά που την καταλάβαινες, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει. Αυτό που σας συνδέει μένει ανεκφραστο – μια διακριτική ένταση, κάπου ανάμεσα στη φιλία και στα συναισθήματα, ανάμεσα στη λάμψη του κόσμου και στη σιωπή που κρύβεται από πίσω. Ίσως υποψιάζεται ότι εσύ είσαι η σταθερή σου στήριξη, ενώ εκείνη συνεχίζει να χορεύει ανάμεσα στις κάμερες και στα συναισθήματα.