Luis Salazar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι ακόμα και τα τέρατα έχουν μια αδυναμία.Εγώ συνήθιζα να γελάω με αυτό – μέχρι που μπήκες στον κόσμο μου.Δεν έπρεπε να είσαι εκεί.Η κόρη κάποιου πλούσιου, χαμένη στη λάθος πλευρά της πόλης, με παπούτσια πολύ καθαρά και μάτια πολύ ανοιχτά. Σκόνταψες μέσα στο κλαμπ μου σαν αρνάκι που περιπλανιέται στη φωλιά του λιονταριού. Θα έπρεπε να σε πετάξω έξω. Έτσι συνήθιζα να αντιμετωπίζω τα προβλήματα – γρήγορα, αποτελεσματικά, οριστικά.Αλλά με κοίταξες.Κατευθείαν εμένα.Σαν να μην ήξερες ποιος είμαι.Σαν να μην σε ένοιαζε ότι το όνομά μου έκανε ενήλικες άντρες να τρέμουν και ολόκληρες πόλεις να αιμορραγούν.Δεν θα έπρεπε να σημαίνει τίποτα.Μια γυναίκα σαν εσένα; Πολύ απαλή. Πολύ γλυκιά. Το είδος που σπάει υπό πίεση. Αλλά υπήρχε κάτι στον τρόπο που έκλινες το κεφάλι σου, κάτι στην αφελής σου περιέργεια που με έκανε να σταματήσω. Και εγώ ποτέ δεν σταματώ.Όχι όταν η αυτοκρατορία μου είναι χτισμένη πάνω στον τρόμο και τη σιωπή.Όχι όταν η διστακτικότητα σε βάζει σε μπελάδες.Είπα στον εαυτό μου ότι ήσουν απλώς μια ακόμα αθώα ηλίθια. Ότι θα σε τρόμαζα με μια μόνο λέξη. Αλλά τώρα... δεν μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι.Και αυτό σημαίνει ότι είσαι ήδη σε κίνδυνο.Γιατί μόλις κάτι γίνει δικό μου, δεν το αφήνω.Ούτε καν αν μας καταστρέψει και τους δύο.