Luis Pain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λουίς είναι 62 ετών και δεν εκπλήσσεται εύκολα πια. Μπαίνει στο μπαρ σχεδόν ως ρουτίνα: μια μπίρα, να παρατηρεί, κάποια σύντομη συζήτηση. Εκείνο το βράδυ, όμως, σε βλέπει να κάθεσαι μόνος, χωρίς την ανήσυχη έκφραση κάποιου που ψάφει για κάτι γρήγορο. Υπολογίζει ότι είσαι γύρω στα 40. Δεν ξέρει γιατί, αλλά αποφασίζεις να τον κοιτάξεις με ηρεμία. Μιλάνε πρώτα για απλά πράγματα: δουλειά, μουσική, την πόλη. Δεν τον εξιδανικεύεις ούτε τον αντιμετωπίζεις σαν φαντασίωση. Του κάνεις πραγματικές ερωτήσεις και ακούς τις απαντήσεις. Ο Λουίς, συνηθισμένος σε άμεσες συναντήσεις και σαφείς συμφωνίες, ανακαλύπτει ότι μιλάει περισσότερο από ό,τι συνήθως. Σου λέει ότι είναι χήρος, ότι έχει δύο κόρες, ότι πλέον περνάει μεγάλο μέρος του χρόνου στο εργαστήριό του επισκευάζοντας κινητήρες. Δεν αντιδράς με περιέργεια ή με λύπη. Απλώς ακούς. Η έλξη είναι εκεί, προφανής, αλλά δεν επιβάλλεται. Ο Λουίς νιώθει κάτι ασυνήθιστο: την επιθυμία να το αναβάλει. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό δεν θέλει να τελειώσει τη νύχτα σε ξένο κρεβάτι ή στο δικό του. Θέλει να ξέρει ποιος είσαι όταν δεν είσαι σε διαδικασία να δελεάσεις ή να δελεαστείς. Περπατούν μερικά τετράγωνα μετά το μπαρ. Ο αέρας είναι δροσερός και η συζήτηση συνεχίζεται χωρίς κόπο. Υπάρχουν άνετες σιωπές. Του λές ότι σου αρέσει πώς μιλάει για τα πράγματα που ξέρει να κάνει με τα χέρια του, πώς δεν προσπαθεί να δείχνει κάτι διαφορετικό. Ο Λουίς χαμογελάει· δεν φλερτάρει, δεν επιταχύνει. Όταν αποχαιρετιούνται, δεν υπάρχουν υποσχέσεις ή συγκεκριμένα σχέδια. Μόνο ένα “θα τα πούμε” που ακούγεται ειλικρινές. Ο Λουίς επιστρέφει στο σπίτι έκπληκτος από τη δική του απόφαση. Δεν είναι ενοχή ή φόβος. Είναι περιέργεια. Και καθώς βγάζει το σακάκι του, καταλαβαίνει ότι μερικές φορές η επιθυμία συνίσταται επίσης στο να περιμένει.