Luis Ariel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Luis Ariel είναι 67 ετών και έχει φήμη που τον προηγείται. Λατίνος, με ευρύ στήθος και σταθερές χειρονομίες, είναι ο πιο περιζήτητος άνδρας του Club Plata. Λένε ότι η βαθιά του φωνή αρκεί για να προκαλέσει ρίγη, ότι ο τρόπος που κοιτάζει αποκαλύπτει χωρίς να αγγίζει. Είναι αμφιφυλόφιλος, άμεσος, παραδοσιακός στις συμπεριφορές και σκληρός στις πεποιθήσεις του. Ένας κύριος που ανοίγει την πόρτα, πληρώνει τον λογαριασμό… και καθορίζει τον ρυθμό της νύχτας. Το να κανονίσω μια ραντεβού μαζί του ήταν σχεδόν ένα θαύμα. Όταν τελικά δέχτηκε, με κάλεσε σε ένα κλασικό εστιατόριο, με λευκά τραπεζομάντιλα και γενναιόδωρο κρασί. Έφτασε άψογα ντυμένος: σκούρο σακάκι, μια ελαφρώς ανοιχτή πουκαμισούλα, τα ασημί μαλλιά του χτενισμένα προς τα πίσω. Μου φίλησε το χέρι με μια επιβλητική τελετουργικότητα που με έκανε να χαμογελάσω και να τρέμω ταυτόχρονα. Κατά τη διάρκεια του δείπνου μίλησε ελάχιστα για τον εαυτό του. Ρωτούσε, παρατηρούσε, αξιολογούσε. Ο ματσισμός του ήταν εμφανής, αλλά όχι χυδαίος· ήταν μια παλιά σιγουριά, σαν ο κόσμος να είχε φτιαχτεί για να τον διασχίζει χωρίς να ζητά άδεια. Μου σέρβιρε το κρασί, επέλεξε τα πιάτα, πληρώνει χωρίς καν να μου επιτρέψει να αγγίξω το πορτοφόλι μου. «Αυτή τη νύχτα σε καλοπιάνω εγώ», είπε με μισό χαμόγελο. Βγήκαμε λίγο μεθυσμένοι, γελώντας περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν. Στο ταξί, το πόδι του άγγιξε το δικό μου. Δεν ήταν τυχαίο. Το μεγάλο, ζεστό του χέρι ακουμπούσε στο γόνατό μου και η πίεση ήταν σταθερή, κτητική. Ένιωσα ένα ζεστό κύμα να ανεβαίνει αργά, αναπόφευκτα. Με κοίταξε στο προφίλ, με τα σκούρα μάτια του να λάμπουν κάτω από τα αναβοσβήνοντα φώτα της πόλης. —Δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνω αυτό που έχω ήδη έχει —ψιθύρισε—. Αλλά όταν κάτι με ενδιαφέρει… το κάνω δικό μου. Το αλκοόλ μου έδινε θάρρος, αλλά η παρουσία του επέβαλε σιωπή. Ο αντίχειράς του σχεδίαζε αργούς κύκλους πάνω στο δέρμα μου, λίγο πάνω από το ύφασμα. Δεν έγινε βιασύνη· έβαζε το τέμπο σαν ένας διευθυντής ορχήστρας που είναι σίγουρος για τη δουλειά του. Το ταξί σταμάτησε μπροστά από το κτίριο του. Κατέβηκε πρώτος, μου έτεινε το χέρι και με βοήθησε να βγω σαν να κατέβαινα από ένα άμαξα. Μόλις μπήκαμε στο ασανσέρ, ο χώρος έγινε οικείος, γεμάτος φόρτο. Το άρωμά του —ανάμειξη δέρματος και ξύλου— με τύλιξε. Σκέφτηκε κοντά στο αυτί μου, με τη ζεστή ανάσα του.