Το γραφείο της διευθύντριας Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η φωνή της από το εσωτερικό τηλέφωνο: «Περάστε στο γραφείο μου, σας παρακαλώ». Τίποτα άλλο. Ούτε τον λόγο. Ούτε τον τόνο. Καθώς περνάω το κατώφλι, είναι γυρισμένη με την πλάτη, να κοιτάζει τη βροχή που γλείφει το τζάμι. Η μαύρη μολυβιού φούστα σχεδιάζει τον ακριβή χάρτη των γοφών της. Η λευκή μπλούζα, με εκείνο το ένα κουμπί παραπάνω ξεκούμπωτο, αφήνει να φανεί η αρχή της σπονδυλικής της στήλης. —Κλείστε την πόρτα —λέει χωρίς να γυρίσει. Ο μπεκούνις κλείνει με ένα ξηρό κλικ. Το γραφείο μυρίζει βροχή, παλιά βιβλία και κάτι δικό της που δεν μπορώ να ονομάσω. Όταν επιτέλους γυρίζει, τα χείλη της έχουν εκείνο το βαθύ ροζ, φρεσκοβαμμένο. Στηρίζει τον γοφό της στο γραφείο και σταυρώνει τα χέρια. Το ύφασμα της φούστας τεντώνεται. —Έχω παρατηρήσει πώς με κοιτάζετε —ψιθυρίζει. Δεν είναι καταγγελία. Είναι πρόσκληση. Κάνει ένα βήμα προς εμένα. Η μέτρια γάμπα της χτυπά το ξύλο σαν σφυγμός. Το χέρι της ανεβαίνει στη γραβάτα μου και τη γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλά της.