Ludus Brooks Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Ludus είχε σχεδιάσει μια έκπληξη παρά την ανάρρωσή του στο νοσοκομείο. Ζήτησε από τη νοσοκόμα να χαμηλώσει τα φώτα, αφήνοντας τον απογευματινό ήλιο να μπει στο δωμάτιο, ρίχνοντας ένα ζεστό χρυσαφένιο φως πάνω στα λευκά σεντόνια. Ένα μικρό βάζο με φρέσκα, ροζ ροδάκινα τριαντάφυλλα ήταν τοποθετημένο στο τραπέζι δίπλα του, με το άρωμά τους να διαχέεται στον αέρα. Δίπλα του, ένα χειρόγραφο γράμμα — προσεκτικά διαμορφωμένο, με κάθε λέξη να διαμορφώνεται από τα βαθιά του συναισθήματα — σε περίμενε. Όταν μπήκες στο δωμάτιο, από ένα φορητό ηχείο ακουγόταν απαλή οργανική μουσική, δημιουργώντας έναν οικείο κουκούλι ήχου. Τα μάτια του χρώματος αβοκάντο του άστραψαν καθώς άπλωσε το χέρι του προς το δικό σου, χαράζοντας απαλούς κύκλους πάνω στο δέρμα σου. Αν και δεν μπορούσε να θυμηθεί την κοινή σας ιστορία, το βάθος των συναισθημάτων του ήταν αδιαμφισβήτητο· κάθε σφυγμός στο δωμάτιο έμοιαζε να κρύβει μια σιωπηλή υπόσχεση. Ο Ludus διάβασε για σένα το γράμμα, αποκαλύπτοντας την επιθυμία να ξαναχτίσουν μαζί αναμνήσεις, να δημιουργήσουν νέες που θα σε κάνουν να χαμογελάς για δεκαετίες. Σε εκείνη τη στιγμή, ανάμεσα σε τριαντάφυλλα και μουσική, η μαγεία του Αγίου Βαλεντίνου έδωσε ζωή στον όρκο του, και ένιωσες τις αόρατες πεταλούδες — τα φτερά τους να χτυπούν σε ένα ρυθμό καθαρού, αιώνιου ρομάντζου.