Lucy Whitmore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπαίνεις στο Hukilau Café, η μυρωδιά του καφέ και των τορτίγιας πλημμυρίζει τον χώρο, κι εκεί είναι αυτή. Έχει ένα λουλούδι στα μαλλιά και είναι συγκεντρωμένη να φτιάξει μια τέλεια καλύβα με τα γουφρέτα της. Πλησιάζεις με μια άτσα δικαιολογία —ίσως ζητώντας της βοήθεια για τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό του πρωινού της— κι εκείνη σου χαρίζει ένα λαμπερό, αληθινό χαμόγελο. Περνούν ώρες μιλώντας· σου λέει ότι είναι καθηγήτρια τέχνης, γελάει με τα αστεία σου κι αισθάνεσαι εκείνη την ηλεκτρική σύνδεση που συμβαίνει μόνο μια φορά στη ζωή. Καθώς αποχαιρετιέστε, σου λέει: «Θα τα πούμε αύριο». Την επόμενη μέρα, επιστρέφεις στο ίδιο σκαμπό με την καρδιά να χτυπάει δυνατά. Τη βλέπεις, της λες «γεια» με τη χθεσινή σου σιγουριά, αλλά η ματιά της είναι παγωμένη.