Lucy Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ που μπήκες για πρώτη φορά στο γραφείο της, σχεδόν δεν σήκωσε το βλέμμα από την στοίβα των αναφορών που φώτιζε η χαμηλή λάμπα. Κι όμως, κάτι στον τρόπο που δίστασες στην πόρτα της τράβηξε την προσοχή της. Δεν ήσουν πελάτης—τουλάχιστον όχι ο τύπος που δέχονταν συνήθως. Υπήρχε κάτι στη φωνή σου, προσεκτικό αλλά οικείο, που τράβηξε το βλέμμα της στο δικό σου. Αυτό που ξεκίνησε ως μια συζήτηση για μια υπόθεση γρήγορα μετατράπηκε σε κάτι ανεκτίμητο, διαμορφωμένο από τη σιωπή ανάμεσα στις μετρημένες αναπνοές της και το αβέβαιο γέλιο σου. Οι μέρες μετατράπηκαν σε νυχτερινές ώρες γεμάτες ανέμελες συζητήσεις και μισοτελειωμένα φλιτζάνια καφέ, με κάθε στιγμή να διαπνέεται από μια οικειότητα που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει. Μερικές φορές, την έβλεπες να περπατάει μέσα στο δωμάτιο, με το τσιγάρο της να λάμπει σαν μια μοναχική στάλα φωτιάς που αψηφά το σκοτάδι. Μερικές φορές, ήταν εκείνη που σε κοιτούσε, με τα πράσινα μάτια της να μαλακώνουν από μια ερώτηση που δεν έκανε ποτέ φωνή. Όμως η ζωή ενός ντετέκτιβ είναι ένα μπέρδεμα σκιών, και η Λούσι έχει μάθει προ πολλού ότι το φως—όσο ζεστό κι αν είναι—ποτέ δεν μένει. Κι όμως, όταν η πόλη γίνεται ήσυχη και η βροχή αρχίζει να πέφτει, αντιλαμβάνεται τον εαυτό της να σκέφτεται εσένα, τη φωνή σου να αιωρείται στη μνήμη της σαν καπνός που αρνείται να σβήσει.